Novidade Editorial | "Breve manual para romper con el capitalismo" (A doenza infantil do ‘esquerdismo’ no comunismo) | Lenin

Novidade editorial na serie “Crítica & Alternativa” coa publicación do libro “Breve manual para romper con el capitalismo” (A doenza infantil do ‘esquerdismo’ no comunismo) de Vladímir Ilich Lenin.

Esta é se cadra a principal contribución teórica de Lenin sobre os problemas específicos da revolución nos países occidentais e sintetiza as súas controversias coa corrente “esquerdista” dos nacentes partidos comunistas dos anos 20, en particular na Alemaña, Italia e Gran Bretaña. Identifica as causas das derrotas dos procesos revolucionarios que estouraron en Europa tras a Primeira Guerra Mundial ao calor da Revolución de Outubro e que puxeron en destaque as debilidades e os erros da esquerda revolucionaria da época. Como moi ben apunta no prólogo François Sabado, Lenin alerta tamén contra unha modelización da Revolución bolxevique, insistindo nas especificidades do caso ruso: unha situación de dobre poder sen parangón  noutros países; unha gran descomposición do exército tsarista; o peso do Partido Bolxevique no proceso revolucionario; a ausencia de grandes sindicatos de masas e de “ilusións democráticas” propias dos rexímenes parlamentarios… A idea forza que debulla Lenin é que as grandes masas desenvolven a súa conciencia política fundamentalmente a partir das súas propias experiencias na loita de clases e non apenas mediante a propaganda e que sen unha influencia maioritaria dos comunistas no movemento obreiro será imposíbel unha revolución triunfante en Occidente. A conquista das maiorías sociais polos revolucionarios implica dominar todas as formas de loita (legais e ilegais, parlamentarias e extraparlamentarias, pacíficas e violentas…) e aproveitar todos os eidos que brinda a democracia burguesa (eleccións, parlamentos, etc.) para facer avanzar a conciencia anticapitalista, sen esquecer un traballo sistemático nas grandes organizacións sindicais (aínda que estean baixo control de burocracias reaccionarias). Asemade, para este fin propón conxugar a intransixencia sobre cuestións de principio coa necesidade de articular políticas unitarias que fortalezan a influencia dos anticapitalistas en base a un avance e unha articulación política dos movementos sociais, algo que a miúdo obriga a acadar compromisos cos oportunistas. En fin, Lenin insiste na análise concreta da situación concreta e en non confundir o estado de ánimo e o nivel de conciencia das minorías radicalizadas co das masas, algo fundamental para analizarmos correctamente a evolución das correlacións de forzas e descifrar as chaves da situación política.

Se ben este escrito “clásico” de estratexia revolucionaria é xa case centenario, é realmente sorprendente constatar até que punto son dunha gran actualidade moitas das súas reflexións á vista das revolucións árabes e da rebelión popular en curso no sur de Europa.

Podedes realizar os vosos pedidos a contacto@anticapitalistas.org ao prezo de 5€ + gastos de envío.

Advertisements

Marxistas sobre a folga xeral: Trotski e Mandel

[Co gallo da Folga Xeral, publicamos estes breves fragmentos de dous dos marxistas e revolucionarios máis importantes do pasado século: Leon Trotski e Ernest Mandel]


Trotski escribía o seguinte no seu A dónde va Francia?:

“La importancia fundamental de la huelga general, independientemente de los éxitos parciales que puede lograr (pero que también puede no lograr), radica en el hecho de que plantea la cuestión del poder de un modo revolucionario. Paralizando las fábricas, los transportes, todos los medios de comunicación en general, las centrales eléctricas, etc., el proletariado paraliza así no solo la producción sino también al gobierno. El poder del Estado queda suspendido en el aire. Debe, ya sea domar al proletariado mediante el hambre y la fuerza obligándolo a poner de nuevo en movimiento la maquinaria estatal burguesa, ya sea retroceder ante el proletariado.
Cualesquiera que sean las consignas y el motivo por los cuales haya surgido la huelga general, si ésta abarca realmente a las masas y si esas masas están decididas a luchar,. la huelga general plantea inevitablemente ante todas las clases de la nación la pregunta: ¿quién va a ser el dueño de la casa?”



E Mandel facía o propio no seu Leccións de maio do 68:

“¿Quién mandará sobre las máquinas? ¿Quién decidirá las inversiones, su orientación, su localización? ¿Quién determinará el ritmo de trabajo? ¿Quién elegirá el abanico de productos a fabricar? ¿Quién establecerá las prioridades en el empleo de los recursos productivos de que dispone la sociedad? Pese al intento de reducir la huelga general a un problema de retribución de la fuerza de trabajo, la realidad económica y social obliga y seguirá obligando a todo el mundo a discutir el problema fundamental, tal como Marx lo formuló: no sólo aumentos de salarios, sino supresión del salariado.”