I XORNADAS ANTICAPITALISTAS “Construíndo Poder Popular”

A vitoria de SYRIZA nas eleccións do 25 de xaneiro abre un novo escenario político. En Galiza moitas ollamos con entusiasmo e esperanza o cambio político en Grecia, que pode ser o preludio dun cambio político máis xeblogralizado a nivel europeo. Por iso dende Anticapitalistas Galiza organizamos estas xornadas para reflexionar e debater sobre a formulación de alternativas ao réxime da austeridade dende o Sur de Europa

O primeiro acto público, terá lugar en Vigo o venres 13 de Febreiro no café De Catro a Catro (rúa Girona 16) e contaremos con Katerina Sergidou, militante de SYRIZA e DEA (organización integrada na Plataforma de Esquerda de SYRIZA, que aglutinou no derradeiro congreso da formación o 30% dos apoios da militancia), para analizar as perspectivas que se abren trala vitoria desta organización.

O segundo acto público terá lugar o 20 de febreiro en Compostela e contaremos coa presenza de Jorge Costa, ex-deputado do Bloco de Esquerda de Portugal, David Rodriguez, militante de ANOVA e Jaime Pastor, impulsor de Podemos e de Anticapitalistas para debater sobre as actuais resistencias á austeridade que se están a dar no sur de Europa.

Construíndo Poder Popular!

Aquí tedes o evento en facebook

https://www.facebook.com/events/774059649342838/

VENCEU SYRIZA, PERDEU O MEDO [Comunicado]

O 25 de xaneiro de 2015 abriu unha nova etapa política en Grecia. A victoria electoral de Syriza cun amplísimo marxe, non deixa dúbidas sobre os profundos cambios que se teñen vivido e que poden chegar a producirse nos próximos anos no sur de Europa. Anticapitalistas celebra xunto co pobo grego a victoria de Syriza, sendo conscientes de que se trata dunha victoria inestábel, chea de dificultades e desafíos e, nun escenario internacional donde a correlación de forzas segue a ser favorábel ás forzas reaccionarias do neoliberalismo.
1.- Non pode explicarse o éxito de Syriza ó marxe do sucedido nos últimos cinco anos. Grecia foi vapuleada e saqueada pola Troika pero, a diferenza doutros países, a resposta do pobo e as clases traballadoras foitsipras constante. Trinta folgas xerais, experiencias numerosas de control de empresas e hospitais; autogxestión social na asistencia ós desfavorecidos… O triunfo de Syriza o 25 de xaneiro é froito deste proceso de mobilizacións sociais que botou ó goberno de Nova Democracia e curtou o paso da chegada ó poder do novo fascismo.
2.- Syriza representa unha esquerda non vinculada á socialdemocracia internacional; por iso a súa chegada ao goberno ten relevancia e levantou tantas expectativas. As mesmas que no seu día levantaron os eurocomunistas de Enrico Berlinguer en Italia ou a chegada ao poder da Unidade Popular en Chile na década dos setenta. Agora falta saber se todas esas expectativas non se verán fustradas a consecuencia das presións e o acoso que van recibir, tanto por parte das institucións supranacionais como o FMI, Banco Mundial e BCE, coma tamén dos Mercados internacionais que intentarán crear un clima de inestabilidade política e social.
3.- Fronte a todo tipo de presións por parte dos Mercados Financeiros, Anticapitalistas, sempre se situará ao lado das forzas sociais emancipadoras, dos traballadores e da propia Syriza. Para iso impulsaremos e participaremos da solidariedade internacional co pobo grego e cos seus representantes libremente elixidos. Respectaremos a súa vontade e o dereito lexítimo a decidir sobre os seus compromisos en materia económica e moi particularmente, o aprazamento, restructuración ou non pagamento da débeda aos bancos e toda a armazón baseada na especulación financeira.
4.- Pero o mellor xeito de frear o acoso dos Mercados e a Troika é afondar -e non parar- a “revolución” que supón a chegada de Syriza ao poder. O programa co que conquistou unha maioría social deberá poñerse en marcha o antes posible: medidas de urxencia social, rematar coa corrupción ou reverter as desigualdades sociais a favor dos desocupados, os traballadores e as clases medias pauperizadas. Pero para que o Goberno de Alexis Txipras poida poñelo en marcha, deberá vencer enormes resistencias e iso será máis facil afianzando, afondando e desenvolvendo a mobilización social, a auto-organización e as experiencias autoxestionarias que actuaron de acicate para a vitoria.
5.- Sen extrapolar a experiencia de Grecia ao Estado español faise evidente que existen coincidencias e diferenzas. Non nos deteremos nelas, senón en resaltar a oportunidade histórica e ilusionante que se está a abrir para millóns de traballadores, xente nova e afectados pola gran crise social. Non obstante, da mesma forma que os gregos fixeron os seus “deberes”, nós debemos facer os nosos: mantendo o pulso da mobilización social e sumando forzas ao cambio político necesario que se abrirá ao longo do 2015 coa celebración de eleccións á case totalidade das nosas institucións políticas. O reto aquí non é outro que rematar co goberno das elites políticas e económicas que representan o PP, PSOE, CiU e PNV como partidos do IBEX 35.
6.- Grecia é hoxe o laboratorio central do conflito social e político a escala europea. Todas as miradas se centran aí. Os esforzos do capitalismo internacional concéntranse en derrotar, dobregar ou humillar a Syriza. Se Syriza perde, perdemos todos; se Syriza gaña, gañamos as forzas sociais e políticas empeñadas en construír unha sociedade europea e internacional máis xusta, igual e solidaria.
7.- Menten os que din que Grecia lle debe aos “españois” 36.000 millóns de euros. Non é o pobo, senón os Bancos os que queren cobrar un diñeiro prestado baixo uns intereses e nunhas condicións de usura e espolio inadmisibles. Os traballadores do Estado español non facemos causa común cos “nosos” Bancos, senón coas vítimas das súas políticas. As clases traballadoras e populares de todo o Sur de Europa estamos dando pasos para crear lazos de solidariedade. Para avanzar espazos de traballo común de novas forzas políticas como Syriza e Podemos.
8.- Dende Anticapitalistas somos conscientes de que a chegada ao goberno de Syriza é un gran paso. Pero soamente un paso. E hai medidas como o pacto con Gregos Independentes e a exclusión de mulleres do gabinete ministerial que non entendemos. Pero os principais retos, perigos e desafíos están aínda por chegar. A historia ensínanos que non é o mesmo chegar ao goberno que tomar o poder. Hoxe, como todos e todas sabemos, o verdadeiro poder reside -cada vez máis- nunhas elites que gobernan o mundo. Queda un longo camiño por andar. A loita entra agora nun escenario máis difícil.
Non seremos alleos a este. Estaremos como sempre, ao lado dos e das de abaixo. Co pobo de Grecia. Cos traballadores e as traballadoras. Na nova etapa que se abriu o 25 de xaneiro.

Xaneiro, 2015

Comunicado tras as eleccións europeas do 25M

As elecións europ10299194_700075673364534_7223408797745563489_neas desordearon todo o panorama político en Europa e no Estado Español. As forzas da extrema dereita (Le Pen en Francia, UKIP en Inglaterra, pero tamén Amencer Dourado en Grecia) aumentaron fortemente os seus resultados, converténdose nos principais receptores da desafeción política coas institucións da Unión Europea. O repregamento nacional e a pantasma do fascismo volven aparecer en Europa. É urxente pór en primeiro plano a solidariedade internacionalista e o combate contra as forzas antidemocráticas procreadas polas políticas neoliberais.
Seguir lendo

Para frear a ofensiva da dereita: rectificar e avanzar cara á revolución económica | Marea Socialista – Venezuela

marea_socialista_sbado_04_agosto_2012_097[Publicamos a continuación o comunicado de Marea Socialista, a nosa organización irmá en Venezuela e corrente revolucionaria do PSUV, publicado o pasado 13 de febreiro]

O 12 de febreiro iniciouse a parte violenta da ofensiva da dereita. Ata agora dominaba a presión económica do desabastecemento, usura nos prezos e manipulación da crise económica, que ten fortes trazos de guerra económica. Súmase agora a violencia, xunto á presión política e ideolóxica.

Un sector desta dereita cuxa cara visible son Leopoldo López e María Corina Machado tomou a rúa de xeito violento para completar un xogo de tixeiras e profundar o desgaste do goberno de Nicolás Maduro e buscar recuperar para a burguesía local e internacional o control do país. Seguir lendo

The Square, o corazón da revolución exipcia | Xaquín Pastoriza

1383909863_w670_h377[Hai apenas un par de días, 20 periodistas de Al Jazeera eran xulgados en Exipto acusados de terrorismo por parte do goberno dos militares, o noso compañeiro Xaquín Pastoriza fai uns breves apuntamentos sobre o documental do cineasta Jehan Noujaim “The Square” que retrata os sucesos revolucionarios en Exipto. Pódese visionar ao completo pinchando aquí]

Yasiro Ozu no seu filme “Contos de Tokio” colocaba a cámara aos pes das personaxes para retratar o máis cerca posíbel a vida doméstica dunha familia do Xapón de postguerra. A cineasta exipcio-estadounidense Jehane Noujaim coloca a súa cámara ao pé da revolución para reflexar os avances e retrocesos da revolución exipcia nos últimos dous anos e medio. A cámara introdúcese no interior das tendas da acampada en Tahrir, combate nos enfrontamentos coa policía e o exército, pescuda nas discusións de café entre os revolucionarios. Seguir lendo

O movemento polo transporte gratuíto en Brasil / Michael Löwy

ImageA loita do Movemento Pase Libre (MPL) –movemento polo transporte público gratuíto– contra o aumento dos prezos dos billetes de transporte foi a que desencadeou a multitudinaria e impresionante mobilización popular en Brasil o pasado mes de xuño, que fixo saír á rúa a centenares de miles, senón millóns, de persoas nas principais cidades do país. O MPL foi a pequena chispa libertaria que provocou o incendio. Que leccións se poden sacar desta experiencia e cal é o alcance social, ecolóxico e político da loita polo transporte gratuíto? Seguir lendo

Enerxías fósiles: os xigantes do sector exercen persión sobre os sindicatos

Imaxe

A prensa fixo eco da noticia: os presidentes dunha decena de empresas enerxéticas europeas esixen a fin dos subsidios para as… enerxías renovábeis. Declarárono publicamente nunha conferencia de prensa que tivo lugar a comezos de outubro. A francesa GDF-Suez, as alemás EON e RWE, as españolas Gas Natural Fenosa e Iberdrola, as italianas ENI e Enel, a neerlandesa Gas Terra e a sueca Vattenfallt representan aproximadamente a metade da capacidade instalada no conxunto da Unión. No nome de todas elas, Gérard Mestrallet, presidente de GDF-Suez, declarou: “Temos que reducir o ritmo ao que Europa instala parques eólicos e paneis solares. Isto é hoxe por hoxe insostible”. Seguir lendo

Neglixencia das clases posuidoras, urxencia da solidariedade / Pierre Rousset

Imaxe

O tifón Haiyan acaba de devastar as Visayas, no centro do arquipélago filipino, ao mesmo tempo que se abre en Varsovia a 19ª Conferencia Internacional sobre o Clima. O ano pasado, outro ciclón mortífero enloitara as Filipinas mentres a mencionada conferencia estábase a celebrar en Doha. Os delegados gobernamentais saudaran a memoria das vítimas, antes de concluír que era urxente non facer nada. É algo seguro que este ano ocorrerá o mesmo. Agora do que se trata é da avalancha polos gases de xisto. Os lobbies da enerxía ditan a súa lei. Así, para a Mesa Redonda dos Industriais Europeos, “a competitividade” debe ser considerada “tan importante” como os “obxectivos de redución de CO2”. Nada debe cuestionar os seus beneficios nin o seu poder. Seguir lendo

EAG: “aprender e recuperar Outubro, fóra de dogmas e mitos”

060a[Publicamos a entrevista que nos fixeron as compañeiras de contrapoder.info co gallo do aniversario da Revolución de Outubro. Na súa web podedes ver as respostas de outras organizacións ás mesmas preguntas.]

1 – O 7 de novembro cúmprense 96 anos da Revolución de Outubro que deu orixe á primeira experiencia de Estado operario estendida no tempo. Que significa esta data para vós como organización? Marcou a Revolución de Outubro a historia da humanidade tan decisivamente como se ten dito?

Outubro fica como unha data chave na historia da empancipación e organización das masas de oprimidas e oprimidos, da súa capacidade de acción colectiva e consciente para tomar o poder e organizar as súas vidas de xeito colectivo. A pesar da dexeneración burocrática posterior e transformación da Revolución na ditadura staliniana, provocada por múltiples factores (principalmente o illamento que sufre polas derrotas revolucionarias no continente), abriu a fiestra a unha época na que a clase traballadora tivo na súa man cambiar o mundo de base. Aínda que como dicía Daniel Bensaïd, as experiencias emancipatorias saíron gravemente feridas do século XX, aprender e recuperar Outubro, da súa vitoria e da súa dexeneración, fóra de dogmas e mitos, é fundamental para as e os que queremos cambiar o mundo de base no século XXI. Seguir lendo