Declaración de ANTICAPITALISTAS tras o 24M

Na rúa e nas urnas:

Impulsar e organizar a UNIDADE POPULAR

1.- O escenario político tras as eleccións Municipais e Autonómicas do 24 de maio iniciou un cambio que pode ser irreversíbel. Un cambio que non é todo o que desexaramos pero que se levou por diante gran parte do poder político e institucional do PP. Máis de dous millóns e medio de votos e numerosos gobernos autonómicos e municipais é o que se deixa polo camiño, o máis fiel representante das clases dominantes. A dereita política de ámbito estatal, o PP, experimenta un amplio descrédito e unha grave crise interna nas portas dunhas eleccións xerais. De xeito máis limitado tamén CiU experimentou un duro revés. Por otra banda, irrumpeu con forza limitada un novo partido de ámbitocropped-10358558_1408150529483598_3821729787987962451_n.png estatal, Ciudadanos, que se ofreceu como “rexenerador” político da política neoliberal. Soamente o PNV e Coalición Canaria manteñen o melloran as súas posicións. Pero en termos xerais podemos afirmar que a dereita política entrou nunha fase de crise e recomposición nun marco no que o balance electoral indica que o voto xirou á esquerda, rompendo a tendencia anterior.

Pola súa parte, o outro gran partido sobre o que se sostén o bipartidismo necesario do Réxime do 78, o PSOE, perdeu máis de setecentos mil votos e se sitúa nos niveis máis baixos da súa historia. É tal o descrédito dos vellos partidos que, perder menos que o outro, xa o consideran coma unha victoria. O PSOE poderá gobernar onde ate o de agora non o facía, pero a cambio, terá que dar un xiro de 180 grados ás súas políticas de colaboración co PP e os poderes financieiros.

Seguir lendo

Comunicado urxente de Anticapitalistas sobre as eleccións do 24 M

Estas eleccións amosan que algo cambiou xa. A derrota histórica do Partido Popular é unha impugnación contundente ás políticas de recortes de dereitos, de democracia, unha aucropped-10358558_1408150529483598_3821729787987962451_n.pngténtica labazada ás políticas que levaron á maioría social traballadora a unha situación de empobrecemento continuo mentres as elites se enriquecían. É natural porque o electorado está composto maioritariamente pola xente que xera todos os días riqueza co seu traballo e que sufriu a crise. Hai un avance fundamental nestas eleccións: a consolidación de ferramentas políticas como as Candidaturas de Unidade Popular e Podemos, a través das cales a xente se puido expresar. O mandato popular é claro: botar ao PP de todas as institucións sen permitir que o PSOE articule un recambio superficial.

O mapa non obstante, é complexo. As particularidades territoriais demostran que o Estado Español, dada a súa natureza plurinacional, é un territorio multiforme, a nivel social, cultural e político e que iso se expresa tamén nos resultados electorais. Non obstante, podemos resaltar unha lección de calado que se reflicte nos resultados de Madrid, Barcelona, Cádiz, Coruña ou Compostela A implantación territorial, a superioridade da organización dende abaixo sobre maquinarias meramente electorais. Isto permitiunos plantar cara á dereita e conquistar posicións importantes para as clases populares.

Agora é o momento de abrir un debate masivo e democrático no movemento popular para gañar as eleccións xerais que veñen. Necesitamos seguir expandindo e organizando a marea de cambio, con asembleas abertas en todos os rincóns do Estado. A unidade popular, unha ruptura radical coa lóxica de xestionar a austeridade, unha aposta clara por facer participar á xente en todas as decisións que están por vir, incluída a política de pactos, son o camiño para gañar.

Seguimos. Irrumpimos nas urnas, agora toca implantarnos en todos os rincóns da sociedade.

Dada a importancia da situación que se abriu e da profundidade dos cambios que están por vir, ao longo desta semana sacaremos análises máis detalladas sobre resultados e perspectivas. 24 horas do 24 de maio de 2015.

8 DE MARZO: SEN FEMINISMO NON HAI CAMBIO

O 8 de marzo, día internacional da muller, é unha xornada combativa e reivindicativa. Unha data idónea para pór o foco de atención nas opresións sufridas polas mulleres e a desigualdade do sistema no que estamos inmersas. É un día de loita feminista.femi


Este 8 de marzo dende Anticapitalistas queremos lembrar que a crise segue afectando de forma específica ás mulleres, que seguen sendo responsábeis de soster mediante enormes cantidades de traballo de coidados non remunerado un sistema que sen nós e o noso labor reprodutivo tería as horas contadas. Nós seguimos reali
zando os traballos menos valorados socialmente, ocupando as posicións máis precarias no mercado laboral e facéndonos cargo de forma invisíbel do sostemento da vida. En definitiva o traballo das mulleres é infravalorado e, como demostran as estatísticas, máis flexíbel e precario. As políticas de austeridade impostas por uns poucos tradúcense en recortes en servizos públicos e prestacións sociais, paro, desafiuzamentos e pobreza para a maioría. Fronte ao retroceso do Estado do Benestar pídese aos fogares que se fagan cargo de forma privada do que debería ser unha responsabilidade social: atender as necesidades básicas da poboación, garantir unha vida digna ás persoas dependentes, asegurar a escolarización en centros públicos para os nosos nenos e nenas, garantir comedores sociais, etc. O que tería que ser atendido por políticas públicas acaba recaendo, unha vez máis, sobre as mulleres no ámbito privado. Seguir lendo

Paradoxos do populismo

Un dos problemas do discurso populista é que, dende o seu interior, non é posible situar socialmente a ningún movemento que use esta linguaxe. Podería dicirse con Wittgenstein que “os límites da miña linguaxe son os límites do meu mundo”. A lóxica do significante e do pobo recorre explicitamente a unha universalidade abstracta da que esta non pode saír para particularizarse como posición na orde social. Para o populismo, en termos de Mao Zedong: “dous concílianse en Un”. Fóra do Un non hai un verdadeiro Outro, senón un residuo, un “case nada”, un 1% ou unha casta, cando non se trata de realidades por definición invisibles como a conspiración financeira ou a “sinarquía” cara ao xeneral Perón e ao mariscal Pétain. Seguir lendo

Comunicado tras as eleccións europeas do 25M

As elecións europ10299194_700075673364534_7223408797745563489_neas desordearon todo o panorama político en Europa e no Estado Español. As forzas da extrema dereita (Le Pen en Francia, UKIP en Inglaterra, pero tamén Amencer Dourado en Grecia) aumentaron fortemente os seus resultados, converténdose nos principais receptores da desafeción política coas institucións da Unión Europea. O repregamento nacional e a pantasma do fascismo volven aparecer en Europa. É urxente pór en primeiro plano a solidariedade internacionalista e o combate contra as forzas antidemocráticas procreadas polas políticas neoliberais.
Seguir lendo

A crenza neoliberal / Manuel Garí

“Os tipos de agora non son financeiros, senón alquimistas, moi a miúdo charlatáns”. (Amparao Estrada e outros, Que facemos coa política económica)

1. O grao de decisión co que os capitalistas e os seus economistas, avogados, políticos, publicistas e capataces toman decisións que levan á miseria a millóns de seres humanos non é mera consecuencia da súa avaricia, senón que require unhas relacións sociais que o permitan, un ordenamento xurídico que o ampare e un cadro de pensamento que o xustifique. Hai avaricia? Si. Hai corrupción? Si. Pero ambas poden darse e desbocar porque o sistema económico as sustenta e alenta. E ese sistema require dun corpus de ideas e valores que o lexitime, polo menos ante os ollos do propio 1%, e do 9% que se beneficia como servidor e fiel gardián, e, se é posíbel, engane ao maior número de persoas do restante 90% da sociedade. Seguir lendo

“Mover ficha”: unha candidatura contra a débeda exterior e o réxime | John Brown

1522293_272953566194723_1892408863_n

[John Brown, escribe sobre a iniciativa Podemos, a proposta dunha candidatura popular para as eleccións europeas que xira entorno ao manifesto asinado por diversas activistas e intelectuais]

No panorama casposo da suposta “fin da crise” que proclama a ultradereita gobernante, non parecían posíbeis moitas sorpresas. Todo parecía atado e ben atado. As sondaxes electorais arroxaban resultados brillantes para o bipartidismo de réxime e os seus partidos rémora. O 15M, as Mareas, a PAH, pronto só serían malos soños esquecidos no resplandor dun poder por fin restaurado. Todo atado e ben atado entre dous bloques de poder liderados por senllas esfinxes. Estes bloques e estas esfinxes poden competir ou aliarse entre si con toda a cortesía dos que saben que non poden realmente criticar ao outro por malgoberno, corrupción ou autoritarismo, porque o outro se lle botaría encima con acusacións idénticas e igualmente sustanciadas. Xunto aos dous buques insignia, fóra das nacionalidades históricas só quedaban dúas forzas de complemento: IU e UPyD. Ningunha das dúas pasaba de ser máis que o Pepito Grilo da súa irmá maior de “esquerda” ou de dereita. Era até hai unhas horas desolador saber que por grande que fose a mobilización popular contra o saqueo, o empobrecimiento xeneralizado, a liquidación de dereitos e outras formas de violencia social das clases dominantes, non había ningunha posibilidade efectiva de expulsar ao malgoberno e ao seu igualmente mala oposición. A crise terminaría así en vitoria para as clases dominantes e os seus representantes políticos e os duros anos de loita desde o comezo da crise serían vans. Todo estaba atado e ben atado: o poder podía xa ir usando os seus aparellos represivos contra a resistencia e impor varias décadas máis de silencio enterrando o 15M e todo o que con este se asocia. Seguir lendo

O desafío catalán e o medo á democracia / Jaime Pastor

ImageSe xa desde polo menos o estoupido da crise sistémica en 2008 e a irrupción do 15M en 2011 estamos vivindo a crecente perda de credibilidade do relato dominante en torno ao “proxecto europeo” e, con el, da mitificada Transición española, é agora cando estamos comprobando as dificultades para traspasar o limiar necesario que axude a demostrar que é posíbel un proxecto alternativo e ilusionante tanto a escala europea como do Estado español. Seguir lendo