Declaración de ANTICAPITALISTAS tras o 24M

Na rúa e nas urnas:

Impulsar e organizar a UNIDADE POPULAR

1.- O escenario político tras as eleccións Municipais e Autonómicas do 24 de maio iniciou un cambio que pode ser irreversíbel. Un cambio que non é todo o que desexaramos pero que se levou por diante gran parte do poder político e institucional do PP. Máis de dous millóns e medio de votos e numerosos gobernos autonómicos e municipais é o que se deixa polo camiño, o máis fiel representante das clases dominantes. A dereita política de ámbito estatal, o PP, experimenta un amplio descrédito e unha grave crise interna nas portas dunhas eleccións xerais. De xeito máis limitado tamén CiU experimentou un duro revés. Por otra banda, irrumpeu con forza limitada un novo partido de ámbitocropped-10358558_1408150529483598_3821729787987962451_n.png estatal, Ciudadanos, que se ofreceu como “rexenerador” político da política neoliberal. Soamente o PNV e Coalición Canaria manteñen o melloran as súas posicións. Pero en termos xerais podemos afirmar que a dereita política entrou nunha fase de crise e recomposición nun marco no que o balance electoral indica que o voto xirou á esquerda, rompendo a tendencia anterior.

Pola súa parte, o outro gran partido sobre o que se sostén o bipartidismo necesario do Réxime do 78, o PSOE, perdeu máis de setecentos mil votos e se sitúa nos niveis máis baixos da súa historia. É tal o descrédito dos vellos partidos que, perder menos que o outro, xa o consideran coma unha victoria. O PSOE poderá gobernar onde ate o de agora non o facía, pero a cambio, terá que dar un xiro de 180 grados ás súas políticas de colaboración co PP e os poderes financieiros.

Seguir lendo

Comunicado urxente de Anticapitalistas sobre as eleccións do 24 M

Estas eleccións amosan que algo cambiou xa. A derrota histórica do Partido Popular é unha impugnación contundente ás políticas de recortes de dereitos, de democracia, unha aucropped-10358558_1408150529483598_3821729787987962451_n.pngténtica labazada ás políticas que levaron á maioría social traballadora a unha situación de empobrecemento continuo mentres as elites se enriquecían. É natural porque o electorado está composto maioritariamente pola xente que xera todos os días riqueza co seu traballo e que sufriu a crise. Hai un avance fundamental nestas eleccións: a consolidación de ferramentas políticas como as Candidaturas de Unidade Popular e Podemos, a través das cales a xente se puido expresar. O mandato popular é claro: botar ao PP de todas as institucións sen permitir que o PSOE articule un recambio superficial.

O mapa non obstante, é complexo. As particularidades territoriais demostran que o Estado Español, dada a súa natureza plurinacional, é un territorio multiforme, a nivel social, cultural e político e que iso se expresa tamén nos resultados electorais. Non obstante, podemos resaltar unha lección de calado que se reflicte nos resultados de Madrid, Barcelona, Cádiz, Coruña ou Compostela A implantación territorial, a superioridade da organización dende abaixo sobre maquinarias meramente electorais. Isto permitiunos plantar cara á dereita e conquistar posicións importantes para as clases populares.

Agora é o momento de abrir un debate masivo e democrático no movemento popular para gañar as eleccións xerais que veñen. Necesitamos seguir expandindo e organizando a marea de cambio, con asembleas abertas en todos os rincóns do Estado. A unidade popular, unha ruptura radical coa lóxica de xestionar a austeridade, unha aposta clara por facer participar á xente en todas as decisións que están por vir, incluída a política de pactos, son o camiño para gañar.

Seguimos. Irrumpimos nas urnas, agora toca implantarnos en todos os rincóns da sociedade.

Dada a importancia da situación que se abriu e da profundidade dos cambios que están por vir, ao longo desta semana sacaremos análises máis detalladas sobre resultados e perspectivas. 24 horas do 24 de maio de 2015.

I XORNADAS ANTICAPITALISTAS “Construíndo Poder Popular”

A vitoria de SYRIZA nas eleccións do 25 de xaneiro abre un novo escenario político. En Galiza moitas ollamos con entusiasmo e esperanza o cambio político en Grecia, que pode ser o preludio dun cambio político máis xeblogralizado a nivel europeo. Por iso dende Anticapitalistas Galiza organizamos estas xornadas para reflexionar e debater sobre a formulación de alternativas ao réxime da austeridade dende o Sur de Europa

O primeiro acto público, terá lugar en Vigo o venres 13 de Febreiro no café De Catro a Catro (rúa Girona 16) e contaremos con Katerina Sergidou, militante de SYRIZA e DEA (organización integrada na Plataforma de Esquerda de SYRIZA, que aglutinou no derradeiro congreso da formación o 30% dos apoios da militancia), para analizar as perspectivas que se abren trala vitoria desta organización.

O segundo acto público terá lugar o 20 de febreiro en Compostela e contaremos coa presenza de Jorge Costa, ex-deputado do Bloco de Esquerda de Portugal, David Rodriguez, militante de ANOVA e Jaime Pastor, impulsor de Podemos e de Anticapitalistas para debater sobre as actuais resistencias á austeridade que se están a dar no sur de Europa.

Construíndo Poder Popular!

Aquí tedes o evento en facebook

https://www.facebook.com/events/774059649342838/

Comunicado tras as eleccións europeas do 25M

As elecións europ10299194_700075673364534_7223408797745563489_neas desordearon todo o panorama político en Europa e no Estado Español. As forzas da extrema dereita (Le Pen en Francia, UKIP en Inglaterra, pero tamén Amencer Dourado en Grecia) aumentaron fortemente os seus resultados, converténdose nos principais receptores da desafeción política coas institucións da Unión Europea. O repregamento nacional e a pantasma do fascismo volven aparecer en Europa. É urxente pór en primeiro plano a solidariedade internacionalista e o combate contra as forzas antidemocráticas procreadas polas políticas neoliberais.
Seguir lendo

Declaración 8 de marzo de Esquerda Anticapitalista Galega

1524906_426778350781887_329092455_nEste 8 de marzo non nos felicitedes, porque estamos fartas. Porque o 8 de marzo é un día de celebración, pero hoxe máis que nunca é fundamentalmente un día de loita. As mulleres traballadoras, as que traballamos por un salario e as que traballamos coidando de balde, non imos tolerar que nos digan como debemos vivir as nosas vidas, que nos impoñan a súa forma de ser “verdadeiras mulleres”, que nos neguen os dereitos sociais e económicos básicos, que nos insulten por vivir a nosa sexualidade libremente. Seguir lendo

Para frear a ofensiva da dereita: rectificar e avanzar cara á revolución económica | Marea Socialista – Venezuela

marea_socialista_sbado_04_agosto_2012_097[Publicamos a continuación o comunicado de Marea Socialista, a nosa organización irmá en Venezuela e corrente revolucionaria do PSUV, publicado o pasado 13 de febreiro]

O 12 de febreiro iniciouse a parte violenta da ofensiva da dereita. Ata agora dominaba a presión económica do desabastecemento, usura nos prezos e manipulación da crise económica, que ten fortes trazos de guerra económica. Súmase agora a violencia, xunto á presión política e ideolóxica.

Un sector desta dereita cuxa cara visible son Leopoldo López e María Corina Machado tomou a rúa de xeito violento para completar un xogo de tixeiras e profundar o desgaste do goberno de Nicolás Maduro e buscar recuperar para a burguesía local e internacional o control do país. Seguir lendo

The Square, o corazón da revolución exipcia | Xaquín Pastoriza

1383909863_w670_h377[Hai apenas un par de días, 20 periodistas de Al Jazeera eran xulgados en Exipto acusados de terrorismo por parte do goberno dos militares, o noso compañeiro Xaquín Pastoriza fai uns breves apuntamentos sobre o documental do cineasta Jehan Noujaim “The Square” que retrata os sucesos revolucionarios en Exipto. Pódese visionar ao completo pinchando aquí]

Yasiro Ozu no seu filme “Contos de Tokio” colocaba a cámara aos pes das personaxes para retratar o máis cerca posíbel a vida doméstica dunha familia do Xapón de postguerra. A cineasta exipcio-estadounidense Jehane Noujaim coloca a súa cámara ao pé da revolución para reflexar os avances e retrocesos da revolución exipcia nos últimos dous anos e medio. A cámara introdúcese no interior das tendas da acampada en Tahrir, combate nos enfrontamentos coa policía e o exército, pescuda nas discusións de café entre os revolucionarios. Seguir lendo

A crenza neoliberal / Manuel Garí

“Os tipos de agora non son financeiros, senón alquimistas, moi a miúdo charlatáns”. (Amparao Estrada e outros, Que facemos coa política económica)

1. O grao de decisión co que os capitalistas e os seus economistas, avogados, políticos, publicistas e capataces toman decisións que levan á miseria a millóns de seres humanos non é mera consecuencia da súa avaricia, senón que require unhas relacións sociais que o permitan, un ordenamento xurídico que o ampare e un cadro de pensamento que o xustifique. Hai avaricia? Si. Hai corrupción? Si. Pero ambas poden darse e desbocar porque o sistema económico as sustenta e alenta. E ese sistema require dun corpus de ideas e valores que o lexitime, polo menos ante os ollos do propio 1%, e do 9% que se beneficia como servidor e fiel gardián, e, se é posíbel, engane ao maior número de persoas do restante 90% da sociedade. Seguir lendo

“Mover ficha”: unha candidatura contra a débeda exterior e o réxime | John Brown

1522293_272953566194723_1892408863_n

[John Brown, escribe sobre a iniciativa Podemos, a proposta dunha candidatura popular para as eleccións europeas que xira entorno ao manifesto asinado por diversas activistas e intelectuais]

No panorama casposo da suposta “fin da crise” que proclama a ultradereita gobernante, non parecían posíbeis moitas sorpresas. Todo parecía atado e ben atado. As sondaxes electorais arroxaban resultados brillantes para o bipartidismo de réxime e os seus partidos rémora. O 15M, as Mareas, a PAH, pronto só serían malos soños esquecidos no resplandor dun poder por fin restaurado. Todo atado e ben atado entre dous bloques de poder liderados por senllas esfinxes. Estes bloques e estas esfinxes poden competir ou aliarse entre si con toda a cortesía dos que saben que non poden realmente criticar ao outro por malgoberno, corrupción ou autoritarismo, porque o outro se lle botaría encima con acusacións idénticas e igualmente sustanciadas. Xunto aos dous buques insignia, fóra das nacionalidades históricas só quedaban dúas forzas de complemento: IU e UPyD. Ningunha das dúas pasaba de ser máis que o Pepito Grilo da súa irmá maior de “esquerda” ou de dereita. Era até hai unhas horas desolador saber que por grande que fose a mobilización popular contra o saqueo, o empobrecimiento xeneralizado, a liquidación de dereitos e outras formas de violencia social das clases dominantes, non había ningunha posibilidade efectiva de expulsar ao malgoberno e ao seu igualmente mala oposición. A crise terminaría así en vitoria para as clases dominantes e os seus representantes políticos e os duros anos de loita desde o comezo da crise serían vans. Todo estaba atado e ben atado: o poder podía xa ir usando os seus aparellos represivos contra a resistencia e impor varias décadas máis de silencio enterrando o 15M e todo o que con este se asocia. Seguir lendo