Facer Anticapitalismo. Mudar o presente

A mocidade somos unha xeración que só coñeceu “a crise”, como lles fixeron pagar os pratos rotos ás de abaixo. Vimos como os que saquearon o público pretendían botarnos o morto a algunhas de nós pola nosa orixe ou cor de pel. Crecemos despois de que explotase a burbulla e resultase que non era verdade iso de que todo o mundo era de clase media. Machucáronnos con que viviriamos peor que os nosos pais e que nos esquecésemos dun traballo fixo, esa antigüidade. Mentres nos din que o machismo é algo do pasado, o acoso nas rúas ou as aulas lémbranos cada día que é ben presente. E en casa son as nosas nais e tías quen están obrigadas a facerse cargo dos familiares que o necesitan.

Non cremos nun piso en propiedade, unhas vacacións no Caribe e un coche de alta gama. Crecemos con despedimentos, paro, EREs en casa, desafiuzamentos… Malabarismos para chegar ao final de mes. Somos a xeración á que ser mileurista parécelle un choio. As nosas familias non se atreven a dicirnos que estudemos moito e así atoparemos traballo seguro. Dá igual se estudamos ou queremos estudar unha carreira ou formación profesional, a todas obrígannos a competir por unhas bolsas insuficientes. Vimos como subían os cocientes das clases, como os institutos caían a pedazos (as que non estudamos en barracóns) e como nosas profesoras tiñan cada vez peores condicións. Desde pequenos dixéronnos que nos preparemos para ser emprendedores, é dicir, aprender a darlle cotenadas ao de á beira. Ou que aforremos para un billete de ida ao acabar os estudos. Algunhas estudamos coa presión de saber que a nosa familia fai un gran esforzo. Outras coas enerxías e o tempo que nos deixa traballar para pagar os prezos desorbitados das taxas. Os nosos institutos e facultades lánzannos como carne de canón, como man de obra gratuíta, en prácticas sen remunerar. Dinnos que é a única forma de inserirse (algún día) no mercado de traballo. Que se traballamos moito, portámonos ben e non protestamos, quen sabe? quizais nos fan un contrato de tres meses.

Dinnos que o peor da crise xa pasou e que veñen tempos mellores. Con todo, seguimos en curros de merda ou sen eles, seguimos sen poder estudar e sen poder irnos de casa. A súa saída da crise é a guerra contra e entre os de abaixo, a exclusión, o machismo, o racismo, o auxe da extrema dereita? A súa saída á crise é que nos afagamos a isto, que o aceptemos como normal. A nosa: outra sociedade necesaria. Unha sociedade nova: feminista, diversa sexualmente, libre de racismo e onde as mozas podamos emanciparnos. Para iso, non nos serve só votar cada catro anos. De nada serve esperar ao futuro. Se queremos vidas mellores teremos que pelexalas. Aquí e agora. Sabemos que a transformación social é unha auténtica carreira de fondo, un tríatlon, pero que será imposible sen as loitas cotiás, sen a acción colectiva.

As ideas non viven sen organización por iso chamamos a que participedes connosco nun proceso de discusión, formación e acción. Queremos agruparnos como mozos anticapitalistas para fortalecer o movemento estudantil, o movemento feminista e LGTBI, así como as loitas contra o racismo e a precariedade nos barrios; para reabrir un ciclo de mobilizacións. Porque as nosas irmás maiores abriron a crise de réxime envorcándose no 15M: agora tócanos a nós non permitir que se peche. Porque nunca tivemos esperanzas neste réxime, pero crecemos coas loitas pola dignidade: agora tócanos a nós Facer Anticapitalismo, mudar o presente.

1cartelredesgal

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s