Que está pasando en Exipto?


[Publicamos por considerlo de interese este artigo de Olga Rodríguez (@olgarodriguezfr). Publicado orixinalmente en “El diario” (eldiario.es) e traducido ao galego por Praza Pública (praza.com)]
“O novo corte de pelo de Morsi” por
@CarlosLatuff

Que o tecido social de protesta en Exipto está vivo levamos comprobándoo case dous anos. Esta semana é unha boa proba diso. Decenas de miles de persoas tomaron as rúas en cidades como O Cairo, Alexandría, Suez, Port Said ou Aswan, para mostrar o seu rexeitamento ao presidente Mohamed Morsi, que tan só leva cinco meses no poder.
Todo empezou hai uns días. Varios grupos de mozos congregáronse na rúa Mohamed Mahmoud do Cairo -unha das vías que desembocan na praza Tahrir- para conmemorar o primeiro aniversario da morte de decenas de manifestantes que perderon a vida a mans das forzas de seguridade exipcias, entón baixo o mando do goberno en transición dominado polo Consello Superior das Forzas Armadas. Os responsables daquelas mortes seguen en liberdade. Os manifestantes colgaron á entrada da rúa un cartel que se mantivo até hoxe. Nel lese: Prohibida a entrada aos Irmáns Musulmáns. Houbo enfrontamentos entre manifestantes e policía, que de novo usou de gases lacrimóxenos nun intento por disolver as protestas, e a tensión creceu.
Mentres tanto, o presidente exipcio Mohamed Morsi ultimaba como mediador as negociacións para frear a ofensiva israelí contra Gaza. Non é casualidade que xusto un día despois do anuncio do cesamento do fogo na Franxa, Morsi anunciase unha maior concentración de poderes, situándose por riba da lei e de todas as institucións do Estado. A través da firma de catro decretos, estableceu que ningunha das súas decisións ou leis poderían ser revogadas por ningunha institución, nin sequera polo poder xudicial.
O momento era perfecto. O presidente exipcio acababa de erixirse como actor influente na rexión: Actuara como interlocutor de Hamás e de Estados Unidos e como anfitrión na reunión entre Qatar, Turquía e Hamás. Os propios Barack Obama e Hillary Clinton felicitárono publicamente polo seu labor como mediador nas negociacións polo cesamento do fogo en Gaza. 


Co seu decretazo, Morsi blindaba a Asemblea Constituínte, encargada de redactar a futura Carta Magna, dominada polas correntes islamitas e ameazada por dúas demandas que estuda o Tribunal Constitucional.
 O columnista Fahmy Huwaydi, un dos máis lidos no mundo árabe, dicía este martes que o que motivou a Morsi a impulsar esta medida foron as ameazas dun golpe legal contra o seu goberno. É probable que o presidente exipcio tratase de evitar outro movemento da Corte Suprema Constitucional, que o pasado mes de xuño, tan só dous días antes das eleccións presidenciais, disolveu o Parlamento dominado polos islamitas, nun xesto favorable ao Consello militar Supremo. Ante a ameaza dun movemento similar contra a Asemblea que redacta a Constitución, Morsi optou polo golpe encima da mesa.

 Á marxe das razóns do presidente para xustificar a súa deriva autoritaria, o certo é que a rúa falou de novo. Nos días pasados rexistráronse manifestacións en contra de Morsi en varias cidades do país. Nelas faleceu un menor de idade, con varias feridas de bala provocadas polas forzas de seguridade. O seu pai chamou ás protestas contra Morsi 

Os xuíces, contra Morsi

Ao mesmo tempo, os sindicatos de xuíces e de xornalistas anunciaron folgas en todo o país en contra do decretazo. O Club de Xuíces -a agrupación máis importante de maxistrados- foi especialmente belixerante contra o presidente exipcio. Cando un asesor de leste anunciou que suavizarían o anunciado, a agrupación xudicial insistiu en que a concentración de poder do presidente seguía sendo inaceptable. No ano 2005 o Club de Xuíces xa puxo en dificultades ao entón presidente Hosni Mubarak, e de feito aquelas protestas marcaron un capítulo importante no crecemento dos movementos sociais contrarios ao réxime. 

E finalmente, Tahrir….

Desde as redes sociais, a Irmandade Musulmá ha restado importancia ás manifestacións, asegurando que eran minoritarias e cunha baixa participación, o que causou indignación entre os manifestantes. “O ton dos Irmáns hoxe lémbrame ao a televisión estatal exipcia o 25 de xaneiro de 2011”, lamentábase unha internauta, Noha Mahmoud Ali. Nas rúas adxacentes a Tahrir houbo enfrontamentos coa policía. Un home faleceu como consecuencia da exposición aos gases lacrimóxenos empregados polas forzas de seguridadeDespois de días de manifestacións, este martes Tahrir encheuse de novo, ao berro de “a xente quere a caída do réxime” e “Morsi ilexítimo”. Algúns dos activistas máis destacados das revoltas de 2011 non podían evitar certa emoción. “Outra cousa incrible é que xa non hai espazo en Tahrir e as marchas aínda non chegaron! Morsi, Exipto é demasiado grande para ti”, escribía a activista Gigi Ibrahim en Twitter. “Con cada marcha que chega, Tahrir vén arriba con asubíos e xúbilos”, celebraba o pintor Ahmed O Massry.

Mahalla


 
As protestas estendéronse a varias cidades do país, entre elas, Mahalla el Kubra, histórico bastión do movemento obreiro, onde en 2006 tres mil mulleres traballadoras dunha fábrica téxtil, ao berro de “aquí estamos as mulleres, onde están os homes?”, deron o pistoletazo de saída a unha onda de folgas que foron o prólogo das revoltas de 2011. Nas últimas horas en Mahalla rexistráronse duros enfrontamentos entre partidarios e detractores da Irmandade musulmá, co resultado de 300 de feridos. Tanto en Mahalla como noutras cidades producíronse ataques a sedes da organización islámica.

As axudas


Non é ningún segredo que os Irmáns Musulmáns e o propio Morsi son conservadores no político e neoliberais no económico.
 Aínda que a Irmandade Musulmá criticou durante anos o intervencionismo occidental na rexión, agora o sector gobernante dá a benvida ás axudas ofrecidas polos organismos financeiros internacionais. Este pragmatismo decepcionou a algúns votantes da Irmandade, pero sen dúbida satisfai a actores internacionais como Estados Unidos, sempre dispostos a coidar as vantaxes do investimento estranxeiro no país árabe.O aumento da tensión pode erosionar a imaxe de Morsi e mesmo facer perigar as negociacións que o seu goberno mantén co Fondo Monetario Internacional, co que estáa punto de pechar un préstamo de 4.800 millóns de dólares, ao que se opoñen os movementos sociais de Tahrir. A Unión Europea xa advertiu que podería recortar as súas axudas a Exipto se Morsi mantén vixente o decretazo. 

A polarización 


Unha vez máis Exipto corre o risco de verse dividido nunha ecuación simplista entre os islamitas e os feloul, termo que se usa para facer referencia aos integrantes do antigo réxime ou a aqueles próximos a el, e que están a tentar capitalizar as protestas.  A polarización está servida. “A polarización é inevitable en calquera revolución. A pregunta é ao redor de que liñas prodúcese esta polarización”, afirma El Hamalawy. O rápido desgaste de Morsi están a aproveitalo sectores próximos ao antigo réxime de Hosni Mubarak e personalidades como o ex presidente da liga Árabe e ex candidato presidencial Amr Musa, quen ven nesta conxuntura unha oportunidade para gañar influencia
. “O problema é que hai xente próxima ao antigo réxime que quere apropiarse da situación, e que hai xente de Tahrir disposta de súpeto a tender a man a persoas como Amr Musa, que foi ministro con Mubarak!”, advirte o xornalista e activista exipcio Hossam El Hamalawy.
No medio de todo, hai agrupacións sociais e activistas moi destacados das revoltas de 2011, decepcionados con ambos os bandos e indignados por que os feloul estean a tentar apropiarse das manifestacións. A forza da rúa non está disposta a aceptar os discursos que presentan a un ou outro bando como males menores e necesarios.

A credibilidade da Irmandade


A Irmandade Musulmá xa sufriu varias escisións, produto das súas divisións internas e das tensións existentes entre os mozos e as clases dirixentes. A medida que o tempo avance e mostre que as demandas das revoltas non figuran no programa da organización islámica, os Irmáns Musulmáns poden verse expostos a unha crise de credibilidade entre a sociedade exipcia. 

Polo momento, a esixencia da chamada revolución exipcia – “pan, liberdade e xustiza social”- seguen sen cumprirse. 
E nas redes sociais algúns xa suxiren que Exipto segue baixo o xugo dun réxime autoritario. O chiste amargo que circula estes días resúmeo así: Nome: Mohamed Morsi. Profesión: Hosni Mubarak. Que a súa popularidade non é de ferro, próbano os resultados das eleccións. Nos comicios lexislativos iniciados en novembro de 2011, a Irmandade obtivo o 37,5% dos apoios, uns 11 millóns de votos. Na primeira rolda das eleccións presidenciais de xuño de 2012 o candidato dos Irmáns, Mohamed Morsi, só obtivo o 24,7% dos apoios, algo máis de 5 millóns de votos. 

25N: os recortadores recortados…e un cabalo de Troia dentro do Parlament!

Declaración de Revolta Global – Esquerra Anticapitalista



Os resultados do 25N mostran claramente que Artur Mas fracasou no seu intento de obter unha “maioría excepcional”. A pesar da súa hábil tentativa de encabezar a dinámica aberta do 11S e de presentar as eleccións como un plebiscito que fixese esquecer a política de recortes, CIU retrocedeu 12 deputados. Gran parte do electorado non se deixou manipular por esta operación, identificando a CIU como o partido dos recortes, fiel ao mundo dos negocios, e como unha forza que nunca quixo unha ruptura real co actual marco constitucional.

Un dos feitos políticos máis relevantes do 25N é a profundización da crise do PSC, que cos seus 523.333 votos (14,6%) cae ao mínimo histórico. Sen un proxecto críbel nin no terreo social nin no nacional, o PSC é o vivo expoñente de como a socialdemocracia atravesa unha crise histórica motivada pola súa supeditación extrema ao poder financeiro e aos seus ditados.

O ascenso do voto españolista, co aumento de votos do PP a pesar dos recortes de Rajoy e o gran crecemento de C’s, mostra como o desenvolvemento dun movemento independentista sen contido social abre as portas á demagoxia españolista e a un perigo potencial de polarización social pola cuestión nacional nun contexto onde os sindicatos e partidos de esquerdas tradicionais perderon moitos dos seus vínculos cunhas clases traballadoras fragmentadas e desestructuradas. Unha vez máis a necesidade de articular a defensa dos dereitos nacionais cataláns e a mellora das condicións de vida da maioría da poboación aparece como unha cuestión estratéxica crucial para pechar o paso á demagoxia de C’s e PP. Cuestión social e cuestión nacional deben ir irresolubelmente ligadas.


ICV-EUiA aumentou considerablemente o seu número de votos, pero o seu crecemento non representa un salto cualitativo. A pesar do apoio de Alexis Tspiras, froito das relacións internacionais de EUiA, o ton da campaña de ICV-EUiA foi frouxo, limitándose a unha crítica aos recortes e aparecendo como un partido convencional inserido no sistema tradicional de partidos e recordado polo seu pasado xestionario. As propostas sobre unha “Syriza catalá” lanzadas por EUiA fai uns meses, que hai que seguir discutindo e tomarse en serio, perderon visibilidade no proceso electoral.

A irrupción das CUP-Alternativa d’Esquerres, que os e as anticapitalistas debemos celebrar, é a gran novidade dentro do panorama da esquerda. Nunca ata agora unha forza de esquerdas situada á marxe dos partidos tradicionais e cun programa de ruptura conseguira un éxito comparábel. As CUP-AE chegou ao Parlamento cunha campaña cun marcado perfil rupturista anticapitalista e democrático radical e cun amplo abanico de soportes que van moito máis alá da esquerda independentista, que incluíron á esquerda anticapitalista organizada, ao municipalismo alternativo e a moitos sectores da esquerda social. O gran reto agora é xestionar colectivamente este éxito. Por primeira vez moitos activistas sociais comprometéronse cunha alternativa política. Trátase de que este non sexa un compromiso efémero senón o inicio dun amplo proceso de repolitización social e de organización. A vontade declarada de facer de “cabalo de Troia” das clases populares no Parlamento debe rexer o labor parlamentario das CUP-AE e debe permitir visibilizar a posibilidade de facer política doutro xeito, desprofesionalizada e en sintonía cos movementos sociais.

O gran reto de fondo da esquerda catalá é construír unha forza que poida chegar a ser maioritaria na sociedade e derrotar as forzas da austeridade que nos afogan día a día. Esta alternativa só será froito da confluencia de moitas organizacións e vontades, nun proceso do que estamos xusto ao principio. A crise provoca unha crecente perda de lexitimidade do sistema político e das grandes formacións políticas. Hai que profundar esta dinámica e facer estoupar o actual sistema de partidos.

As dúas forzas principais da política catalá, CIU e PSC, suman entre ambos só un 45% dos votos, menos da metade, e se engadimos o PP a porcentaxe só chega ao 58%. Cada vez está máis claro que hai un rexeitamento crecente aos partidos maioritarios que son o alicerce do actual réxime.

A próxima lexislatura estará marcada pola inestabilidade, con crecentes ataques do aparello de Estado e político-mediático español contra a celebración da consulta soberanista, cunha profundización da crise económica e un case seguro rescate total no Estado Español. A oposición aos recortes que Mas e Rajoy preparan para o futuro debe comezar desde xa, así como a esixencia de que a consulta soberanista, en tanto que acto democrático, se convoque canto antes e non haxa manobras por parte de Mas para dilatala no tempo. Relanzar a mobilización social e non dar tregua ao novo goberno de CIU, este é o desafío que temos.

25N: Se tocan a unha, tócannos a tod@s!

Declaración de Esquerda Anticapitalista no 
Día Internacional contra a Violencia Machista 


Un ano máis nos vemos obrigadas e obrigados a saír á rúa para reivindicar o día contra a violencia de machista, violencia que se repite tódolos días, durante todo o ano, aínda que non o rexistre a prensa, non se chegue a denunciar en comisaria ou non quede reflectida nunha lápida. Esta violencia está presente na maioría das relacións familiares, persoais e laborais: invisible, silenciosa e, en moitos casos, mortal. 

O ano 2012 foi especialmente duro para tódalas mulleres vítimas de calquera tipo de violencia: a crise económica, política, social e de réxime na que as mulleres están inmersas resulta en violencia cotiá froito das relacións patriarcais que marcan as súas vidas, en violencia estrutural derivada dos agresivos programas de austeridade impostos sobre a poboación e en violencia institucional como resultado do ascenso da dereita, que embiste contra a liberdade das mulleres de decidir sobre os seus corpos e vidas e reprime a súa denuncia das política actuais a golpes de porra e criminalización. 


A polémica creada polo PP sobre a reforma da lei do aborto, por outra banda, é só outro intento máis de recuperar no imaxinario colectivo a idea da muller sumisa e compracente. Os seus ataques sobre o dereito a decidir das mulleres van da man dos seus recortes educativos, sanitarios e sociais. Os discursos e prácticas das dereitas no poder contribúen a excluír ás mulleres do mercado laboral e deixar baixo a súa responsabilidade o coidado das persoas dependentes, tanto os seus maiores como as súas fillas e fillos, eliminando, doutra banda, as axudas e subsidios que a lei de dependencia, entre outras, ofrecía. En definitiva, as mulleres seguen coidando de todas, de todos e de todo. No actual contexto de crise, as políticas impostas polos gobernos obrigan ás mulleres a consumir todas as súas enerxías nunha loita individual pola súa supervivencia, illándoas do apoio e a forza do conxunto social e deixándoas soas fronte á ditadura patriarcal. É máis, aínda que o capitalismo xa se sustentou historicamente sobre o traballo invisible e “altruísta” das mulleres, no momento actual devandito peso multiplícase e son as mulleres as que acaban asumindo gran parte das responsabilidades de coidados que as administracións, subordinadas aos mercados e a Troika, quítanse de encima.  Rexeitamos a falsa igualdade autocomplacente, superficial e de xeito evidente insuficiente promovida polo feminismo institucionalizado e buscamos acabar co sistema capitalista e patriarcal, que fomenta unha educación que obriga ás mulleres a permanecer caladas tras homes que din falar no seu lugar e que se cren con dereito a decidir sobre os seus corpos, o seu futuro e as súas vidas. 

Dende Esquerda Anticapitalista facemos un chamamento á mobilización, á loita con, por e para as mulleres vítimas de violencia e oprimidas. Remarcamos a necesidade de manter unha loita constante e radical ante calquera indicio de violencia machista xa que, como non nos cansamos de repetir, se tocan a unha, tócannos a tod@s! 

Tras o 14N: a Europa da clase traballadora pode derrotar a austeridade

Declaración de Esquerda Anticapitalista

O 14N a mobilización social contra os recortes e a austeridade recorreu os países do sur de Europa: folga xeral ibérica con amplo seguimento, paros parciais en Grecia- tras dous días de folga xeral facía apenas unha semana – Italia, Chipre e Malta. No norte e centro de Europa sen embargo- salvo en Francia e Bélxica, onde a asistencia ás manifestacións foi maior -a xornada tivo basicamente un carácter simbólico. Estas desigualdades non diminúen o alcance e a importancia do 14N, que significou a primeira acción de masas a nivel europeo contra as políticas da troika desde o inicio da crise e o quebrantamento da orientación dominante na CES, que até agora instalara ao movemento sindical europeo na desmobilización. Unha cousa e outra son condición necesaria para poder incorporar finalmente ao combate clasista contra a austeridade a amplos sectores da clase traballadora dos países do norte. Na Europa do sur, especialmente en Portugal, Grecia e o Estado español, a xornada mostrou o enorme potencial de resistencia social fronte ao desmantelamento dos servizos públicos, a perda de dereitos sociais e laborais e o crecente empobrecemento social. Foi unha potente demostración de forza do movemento sindical e social, que mostra claramente que o necesario “a coordinación europea das resistencias até derrotar a austeridade” é posíbel.
O 15 de novembro, Ángela Merkel apresurouse a deixar claro que a austeridade se manterá, repetindo o xa habitual discurso da troika comunitaria e dos gobernos dos estados fronte ás mobilizacións: “non cambiaremos a nosa política, porque é a única posíbel”. Este discurso persegue dous obxectivos: desmoralizar aos moi amplos sectores sociais- que tras comprender que a resistencia é a única alternativa – están dispostos a mobilizarse contra a austeridade e o pago da débeda, existentes na maioría dos países do sur europeo e impedir que a mobilización se estenda, que alcance unha dimensión verdadeiramente continental. A pantasma da folga xeral empeza a perturbar os soños das elites europeas.
O proxecto da Europa neoliberal puido avanzar tan rapidamente grazas á aceptación deste por parte da maioría do movemento sindical “a CES” e pola desmobilización da clase traballadora europea. Esta orientación permitiu que o relato neoliberal sobre a Europa posíbel fose calando sobre franxas cada vez máis amplas de xente traballadora. A crise financeira, e agora a da débeda, mostraron a verdadeira cara da UE neoliberal: un potente instrumento en mans do gran capital europeo para impoñer as súas políticas. E puxeron en crise a súa principal realización: o Euro. Tamén, a orientación da CES respecto á UE realmente existente.
As elites representantes do capital financeiro europeo teñen plans concretos en marcha para atallar a crise do euro: a unión bancaria, a unión fiscal e a unión competitiva. A consolidación deste proxecto significará a consagración da austeridade contra a clase traballadora; a prioridade absoluta do pago da débeda sobre as necesidades sociais e económicas; o control dos presupostos, do gasto público e da emisión de débeda dos estados polas instancias da UE; e baixadas de salarios e novas flexibilizacións do mercado laboral para gañar competitividade. Suporá un novo desastre social para os países do sur de Europa. E 2013 será un ano crucial para a realización destes plans.
O 14N mostrou a forza de traballadoras e traballadores. Tamén o camiño que hai que recorrer: a converxencia europea das resistencias contra os recortes, a austeridade e o pago da débeda ilexítima. Iniciar esa andadura, opoñerse consecuentemente aos novos plans das clases dominantes europeas, esixe a ruptura do movemento sindical europeo co modelo actual de UE, unha arquitectura institucional que afonda as desigualdades, favorece aos acredores e impón de maneira autoritaria a austeridade. Con iso foméntase o desemprego, que permite chantaxear á clase traballadora, e se lle impoñen un sen fin de sacrificios a esta e ás clases subalternas. Esta lóxica neoliberal afasta constantemente as posibilidades de saír da crise.


No 14N español a convocatoria foi un éxito. Aínda que uns datos de consumo eléctrico máis que discutíbeis (como demostra o estudo do colectivo “Economistas fronte á Crise”) indiquen que o paro foi menor que o do 29-M, a asistencia ás manifestacións da tarde foi moi superior, cunha presenza moi importante de mozos, aproximándose en masividade en numerosas cidades ás mobilizacións contra a guerra de 2003. O sector estudantil sumouse tamén masivamente á folga. Distinta foi a actitude do goberno: se o 29M a policía se limitaba a vixiar aos piquetes, o 14N a consigna era disolvelos. Da brutalidade policial da fe o número de persoas feridas e detidas, así como as numerosísimas testemuñas que circulan pola rede. Sen embargo, os piquetes da patronal non conseguiron o seu obxectivo: o centro e os barrios de numerosas cidades foron testemuñas, durante a mañá, de auténticas manifestacións que ían estendendo a folga ao seu paso. O 14N mostrou unha vez máis a importantísima capacidade de resposta que aínda ten nas súas mans a xente traballadora e moza.
As razóns da suposta menor porcentaxe de paro respecto ao 29-M poden ser variadas : en Euskadi, a negativa da maioría sindical vasca a secundar a convocatoria diminuíu considerabelmente o seguimento; a reforma laboral puxo nas mans da patronal un potentísimo instrumento anti-folga, de tal forma que no sector privado só paran hoxe as empresas onde aínda existe “poder sindical”; xeneralizáronse os servizos mínimos abusivos e a súa aceptación de facto polos sindicatos maioritarios… A dimensión cidadá da folga foi moi desigual, con barrios e pobos onde a incidencia no pequeno comercio e nos bares foi moi significativa e localidades e barrios obreiros onde estaba todo aberto.
O 14N, foi un éxito, a pesares da debilidade do traballo de preparación da folga. O Cume Social mostrouse, unha vez máis, como un espazo incapaz de estender e construír a folga fóra dos centros de traballo, entre a cidadanía, coa honrosa excepción da Unión de Actores. CCOO e UGT non foron capaces de crear ambiente de folga na sociedade. Foron os numerosos procesos de mobilización e indignación presentes e a súa proxección social os que alimentaron a chama da folga: os suicidios como resposta ao drama dos desafiuzamentos; a ocupación de hospitais e a loita contra a privatización da sanidade; a loita contra os recortes ou o peche en numerosas empresas públicas…
O éxito do 14N foi un novo golpe ao goberno, que acrecenta a súa ilexitimidade e mostra a amplitude do rexeitamento social á súa xestión da crise. Foi tamén a expresión dunha forza social non resignada que é vital para seguir alimentando a resposta fronte ás consecuencias do próximo rescate e da nova fase de reformas que se aveciña. O goberno pretendeu minimizar o seu impacto, presentándoa como un fracaso e un problema de orde pública; desenvolveu unha activa labor anti-folga, escudándose na defensa do dereito ao traballo e da normalidade cidadá e alimentando a resignación social, coa inestimábel axuda de Botín que manifestou que a gubernamental é a única política posíbel. O goberno do PP, a pesares do seu desgaste, da súa falta de credibilidade crecente, da desafección de sectores cada vez maiores do seu electorado, non vai variar as súas políticas. Impídenllo os seus compromisos coa troika comunitaria e os seus lazos co capital financeiro. Para acabar cos recortes, as privatizacións, e a criminalización e represión da contestación social, hai que acabar co goberno.
Pero derrotar ao goberno do PP, derrotar os recortes, esixe moito máis que convocatorias puntuais de FX dun día que, illadas das diferentes loitas sectoriais e sen formar parte dun plan xeral de mobilización, corren o risco de converterse cada vez máis en paros xerais con manifestacións pola tarde, perdendo gran parte do seu impacto. A vitoria sobre o goberno esixe trazar un plan a medio prazo de mobilización contundente e sostida, capaz de manter a presión sobre este até facela insoportábel.
Este plan de loita debería basearse en tres grandes eixos :
- Unha alianza entre o sindicalismo, movementos como o 15-M e o 25-S e as organizacións políticas e sociais opostas á austeridade, mediante a cal se vaia conformando un bloque que organice e estenda unitariamente a mobilización.
- Un programa de reivindicacións de “emerxencia social” con obxectivos que vaian á raíz dos problemas :
1. Auditoría cidadá da débeda. Anulación da débeda ilexítima.
2. Retirada das reformas laborais , de pensións, recortes e privatizacións. Reposición de salarios , dereitos, prestacións e servizos públicos.
3. Expropiación sen indemnización da banca rescatada, intervida ou avalada polo estado e mobilización de recursos para servizos públicos e creación de empregos dirixidos a aumentar a sostibilidade ambiental. Inicio do proceso para poñer a toda a banca baixo control público e social.
4. Suspensión preventiva de todos os desafiuzamentos que afecten á vivenda habitual. Derrogación da lei de desafiuzamentos de 1909. Dación en pago retroactiva. Plan de aluguer social co stock de vivendas baleiras da banca nacionalizada.
5. Reforma fiscal para combater o fraude e que faga recaer a carga fiscal sobre o capital.
- Un plan de mobilización que debería combinar un conxunto de accións: folgas sectoriais rotatorias en sectores estratéxicos, como os do transporte, finanzas, manufactura, enerxía ou telecomunicacións; ocupacións de instalacións e encerros nos servizos públicos dirixidos ás persoas, como sanidade e ensino; folgas xerais de máis dun día, para unificar as mobilizacións. E todo iso con vocación permanente de incorporar á cidadanía ao conflito.
Esta mobilización sostida debe comezar coa extensión da loita da sanidade madrileña e o apoio solidario a esta. Como na educación o pasado curso, a nova fase da privatización da sanidade pública comeza en Madrid. Do resultado deste conflito, da extensión do rexeitamento social á nova onda privatizadora, dependerá que esta se free en seco ou que, pola contra, o modelo se exporte á maioría de administracións autonómicas. É un combate no que nos xogamos moito. Sostelo e apoialo é tarefa de todas e de todos.
Esquerda Anticapitalista
21 de novembro de 2012

Ante o ataque israelí na Franxa de Gaza

[Comunicado de Esquerda Anticapitalista]

“Devolver Gaza a Idade Media” dixo o ministro de interior
   israelí Eli Yishai ao xornal Haaretz o 18/11/2012. Caricatura
do brasileiro Carlos Latuff (@CarlosLattuf en twitter)

Baixo o pretexto da protección da súa poboación, Israel comezou o pasado mércores 14 de novembro unha nova operación militar sobre a Franxa de Gaza denominada “Pilar de Defensa”. Dende entón, atacou centenares de obxectivos na Franxa no que chamaron “unha operación selectiva sobre os obxectivos terroristas”. O exército ocupante israelí deu comezo a esta ofensiva asasinando ó xefe das operacións militares de Hamas e ao seu gardacostas, lanzando un mísil sobre o carro onde viaxaban. Nos derradeiros días, a operación intensificouse con fortes bombardeos e Israel traballa na organización dunha invasión terrestre, que non fará senón  aumentar a dor e a morte na xa asolada Gaza. O balance desta nova masacre da poboación civil palestina tras o cruento ataque do domingo, sobrepasa xa o medio centenar de persoas asasinadas ás que hai que sumarlle os 500 feridos. O Ministerio de Sanidade en Gaza afirmou que 27 dos 65 mortos son nenos, mulleres e anciáns. Nesta nova situación de emerxencia humanitaria para a Franxa de Gaza, os hospitais non dan abasto, e o mesmo que ocorrera nos derradeiros días de 2008 e principios do 2009 durante a “Operación Chumbo Fundido”, quen padece con máis forza esta salvaxe e indiscriminada ondada de violencia de Israel é o pobo de Gaza. 

Esquerda Anticapitalista denuncia con vigor unha vez máis a desbocada agresión do aparello militar e de “intelixencia” sionista que leva anos practicando a limpeza étnica, o desposuimento da terra e os recursos que lexitimamente pertencen ao pobo palestino e o xenocidio lento do pobo orixinario en diapasón cos seus principios fundacionais: os dun proxecto de colonialismo de asentamento cunha forte carga racista e etnicista practicada dende fai xa 100 anos. Manifestamos, así mesmo, a nosa solidariedade total co pobo palestino de Gaza, coa súa resistencia e coa súa loita e recordamos novamente que, de acordo coa Cuarta Convención de Xenebra, todo pobo ocupado ten dereito lexítimo a utilizar tódolos recursos ao seu alcance para defenderse da ocupación. 

A só unha semana da reelección de Obama, a maquinaria sionista manda unha clara mensaxe, tanto ao goberno dos EEUU, coma aos gobernos occidentais: esta operación é a inamovíbel folla de ruta do particular “proceso de paz” israelí. Se ben esta calculada e macabra manobra é unha repetición da de fai 4 anos, o escenario rexional, coa desestabilización progresiva de Siria e a caída de Mubarak en beneficio dos Irmáns Musulmáns, leva a Israel a tensar a corda e xogar a súa carta anti-islamista procurando o apoio incondicional de EEUU ante o illamento crecente na zona. Así mesmo, e perante o anuncio de Netanyahu de lanzar “unha operación dunha dimensión tal que ninguén recordaría “Chumbo Fundido” xa que esta sería a operación definitiva de Gaza”, chamamos aos pobos para os que a liberdade e a dignidade son valores prezados a xuntar os nosos esforzos con maior intensidade aínda, neste período histórico no que os pobos de Oriente Medio e, en xeral, na rexión árabe, erguen a cabeza reivindicando paz, liberdade e xustiza social. A lexítima resistencia do pobo palestino, nos seus máis de 65 anos de opresión, é un foco de dignidade e causa común para tódolos pobos en loita e o debe ser tamén para o noso. 

Insistimos, finalmente, en apelar á sociedade civil e ás institucións pertinentes a intensificar a campaña BDS (Boicot, Desinvestimentos e Sancións a Israel) como práctica precisa para illar ó Estado agresor e impune e facerlle rectificar a súa política racista e criminal.

Concentracións solidarias con Gaza en Galiza

Concentracións convocadas por BDS en Galiza:

                – Compostela, venres 16, 20:00h, praza do Toural.

                – Ourense, sábado 17, 20:00h, praza Maior.

                – A Corunha, luns 19, 20:30h, o Obelisco.

                – Vigo, luns 19, 20:30, Farol de Príncipe.

                – O Barco de Valdeorras, luns 19, 20:30, frente ao Concello.


Evento en Facebook:

http://www.facebook.com/events/511078282250106/

A escalada militar e as mentiras de Israel | Alain Gresh

 De @CarlosLatuff

Para comprender a escalada en Gaza, sempre é bo recordar algúns datos sobre ese territorio ocupado desde 1967 por Israel: 360 quilómetros cadrados e máis de 1,5 millóns de habitantes; é dicir, máis de 4.500 persoas por quilómetro cadrado, o que fai del un dos lugares do planeta no que a densidade de poboación é máis elevada. Aínda coa retirada do exército, os seus accesos co mundo exterior seguen estando controlados por Israel; a circulación no interior desta estreita franxa de terra está limitada e o bloqueo establecido desde hai anos perdura. Para as Nacións Unidas, Gaza segue sendo un territorio ocupado.

Os datos que seguen están proporcionados pola Oficina das Nacións Unidas para a Coordinación dos Asuntos Humanitarios nos Territorios Palestinos (OCHAoPT), nun documento de xuño de 2012 titulado “Five Years of Blockade : The Humanitarian Situation in the Gaza Strip” /1.

  • Foi en xuño de 2007 cando o goberno israelí decidiu intensificar o bloqueo deste territorio, que xa estaba severamente “controlado”.
  • O 34% da poboación (o 50% entre a xente jóven) está no paro.
  • O 80% da poboación depende da axuda alimentaria.
  • O PNB por habitante en 2011 era, en termos constantes, un 17% inferior ao de 2005.
  • En 2011, saía de Gaza un camión ao día con produtos para a exportación, é dicir menos do 3% da cifra de 2005.
  • O 35% das terras cultivabábeis e o 85% das augas para a pesca son parcial ou totalmente inaccesíbeis para a poboación de Gaza por mor das restricións impostas polos israelís.
  • O 85% das escolas deben funcionar con “dobre quenda”, un pola mañá e outro pola tarde, debido á sobrepoblación.




Toda guerra vai acompañada dunha propaganda intensa e o goberno israelí demostrou ser un artista neste terreo. Xa asistimos a unha ofensiva mediática durante a ofensiva de decembro 2008-xaneiro 2009 (Marie Bénilde, “Gaza: chumbo endurecido nas cabezas” /2). Intelectuais franceses, entre eles o incríbel Bernard-Henri Lévy /3, contribuíron á desinformación.

Nesta ocasión, o home asasinado por Israel, Ahmed Jabari, era o xefe do á militar de Hamas. Numerosos medios de comunicación preséntano como un “terrorista” e responsábel de tódolos ataques contra Israel. Unha imaxe que, máis aló ata do uso do termo moi ambiguo de “terrorista”, non ten nada que ver coa realidade. Unha vez máis, foi un xornalista israelí, Aluf Benn, quen puxo os puntos sobre as íes (“Israel killed its subcontractor in Gaza”, Haaretz, 15 de novembro /4):

“Ahmed Jabari era un subcontratista, responsábel do mantemento da seguridade de Israel na banda de Gaza. Sen dúbida, esta cualificación parecerá algo absurda para quen, no curso das últimas horas, viron a Jabari descrito como un “archi-terrorista”, “o xefe do persoal do terror”, ou “o noso Bin Laden”.
“Con todo durante estes cinco anos e medio esa foi a súa función. Israel esixiu a Hamas que garantise a tregua no sur e fixésea cumprir ás numerosas organizacións armadas da banda de Gaza. O home a quen se confiou esa tarefa foi Ahmed Jabari”.


Basta con observar os gráficos publicados polo propio Ministerio de Asuntos Exteriores israelí sobre os disparos de foguetes (“Palestinian ceasefire violations since the end of Operation Cast Lead”, 14 de novembro de 2012) /5, para decatarse de que, en xeral, a tregua foi real ao lado palestino. Só foi rota polos ataques do exército israelí os días 7, 8 e 13 e 14 de outubro.

Estas escaladas sempre teñen a súa orixe en asasinatos selectivos de militantes palestinos en Gaza; execucións extraxudiciais que constitúen unha vella práctica do goberno israelí (á que se sumaron os Estados Unidos desde fai tempo). Quen dixo “terrorismo?” /6.

En 2008, o desenvolvemento dos acontecementos foi exactamente o mesmo. Mentres de lado palestino respectábase a tregua desde xuño de 2008 /7, o asasinato de sete militantes palestinos en novembro desencadeou unha escalada de enfrontamentos e a operación “Chumbo duro”.

Sobre as violacións por Israel dos cesamento do fogo durante os últimos anos, pódese ler Adam Horowitz, “Two new resources : Timeline of Israeli escalation in Gaza and Israel’s history of breaking ceasefires” (Mondoweiss, 14 de novembro de 2012) /8.

Por outra banda, é difícil falar dun enfrontamento entre dous partes: os F-16 israelís e os foguetes palestinos non son armas equivalentes. O balance humano desde a tregua de xaneiro de 2009 que seguiu á operación “Chumbo duro”, confírmao. O balance da organización israelí de defensa dos dereitos humanos B´Tselem sobre os palestinos e israelís mortos en Gaza desde o 19 de xaneiro de 2009 ata o 30 de setembro de 2012( Fatalities after operation “Cast Lead” /9) é claro:

271 palestinos (deles 30 menores) contra 4 israelís.

As cifras falan por si soas…

15/11/2012

Traducción: nosa a partir da traducción ao castelán de Faustino Eguberri para VIENTO SUR

Notas
6/ “De Gaza à Madrid, l’assassinat ciblé de Salah Shehadeh”, por Sharon Weill, Le Monde diplomatique, septiembre 2009. http://www.monde-diplomatique.fr/2009/09/WEILL/18101
7/ “List of Palestinian rocket attacks on Israel, 2008”, Wikipedia,http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Palestinian_rocket_attacks_on_Israel,_2008

@s anticapitalistas na Folga Xeral en Vigo

[Crónica escrita polo noso compañeiro Manuel Alonso da nosa participación en Vigo]

Esquerda Anticapitalista Galega en Vigo participou activamente nunha Folga Xeral que logrou a paralización da industria e o comercio da cidade e a mobilización da ampla masa de traballadores ao longo das 24 horas que durou. 
O noso bloque na manifestación unitaria.
Nós comezamos as 21h do día 13. Unímonos ao piquete que tiña por obxectivo a entrada da quenda de noite en PSA-Citroën, un dos emblemas da industria viguesa e centro neurálxico do sector da automoción en Galiza. O piquete estaba formado por unhas 70 persoas e a súa repercusión foi nula, pois os traballadores da fábrica xa levaban unha hora dentro. En calquera caso, o éxito da folga no transporte e nas empresas auxiliares que abastecen a PSA-Citroën provocou a paralización da produción antes de rematar a quenda nocturna. Un dos obxectivos máis importantes en toda folga para a cidade e que non se conseguira nas anteriores, parar a produción de coches, conseguiuse, aínda que non fora pola participación activa na folga dos seus obreiros, o que demostra, por unha banda, as tendencias oorporativas nos traballadores da factoría PSA Citroen, e por outra banda a incapacidade para aportar solucións de resistencia aos cada vez máis numerosos precarios na fábrica. 
Despois da nosa actividade en Citroën, participamos na asemblea da CIG e no seu piquete nocturno, que tivo como obxectivo asegurar o peche de todos os establecementos do centro da cidade. Piquete tranquilo e sen incidencias polo seguimento masivo que da folga fixeron bares e cafeterías.  
Faixa no CC Camelias
Rematado o piquete nocturno, e despois de dedicar a madrugada a preparar as accións do día, participamos nun piquete estudantil en institutos e universidade, asemade de pechar os poucos negocios que abriron nas inmediacións dos centros de estudos .A cidade tiña aspecto de domingo. O piquete xuvenil supón un paso adiante na construción da maioría social dende os máis xoves. 
As 11:00 xa nos atopamos preparados para participar nunha manifestación unitaria das tres grandes centrais sindicaisonde 150 mil persoas e multitude de organización de esquerdas amosaron a súa oposición as políticas de austeridade. Antes saíra outra manifestación de sindicatos minoritarios, con escasa afluencia de xente debido ao tirón que tivo entre a clase traballadora a manifestación convocada polos sindicatos de masas. 
Piquete unitario da tarde
Faixa nunha sucursal do Banco Santander
As 17hs estamos no piquete unitario que percorrerá as rúas do centro da cidade. Convocado polos sindicatos, a el únense outros colectivos coma nos e persoas que non están organizadas, pero que están motivadas para participar activamente na xornada de folgaCos comercios e bares do centro pechados como mostra do éxito da folga nos diriximos ao Corte Inglés, que abrira as portas despois do mediodía. Alí e onde se producen os primeiros incidentes: hooligans e xoves desclasados fan barricadas no medio do piquete e prenden o primeiro colector, o que se traduce na división física do grupo e a perda de parte da xente que estaba a participar no piquete. Máis tarde, e despois do lanzamento de consignas reaccionarias contra os sindicatos por parte dos elementos lumpen, o piquete rómpese. A CIG, dando unha mostra de feblezaretírase e fai o seu propio piquete, perdendo a oportunidade de erixirse como unha forza capaz de aglutinar a rúa e a todos os traballadores que carecen dun referente organizativo, pero que comezan a tomar conciencia. Nós consideramos completamente lexítima a violencia por parte dos de abaixo, tanto para defenderse como para atacar ao capital; pero para nos é un medio, non un fin. Os sucesos de onte non foron unha resposta de masas, senón a acción dun grupo alleo ao movemento e con ansias de protagonismo. 
Tamén participamos activamente na convocatoria da folga,
      colando en Vigo preto de 1000 cartaces e 2000 autocolantes.

Remataba así unha folga que, se ben en parámetros convencionais non amosa cifras espectaculares pola perda de presenza da industria no tecido laboral, os seis millóns de parados e máis os precarios que non teñen posibilidade de elixir, si que tradúcese nun éxito en canto a mobilización masiva dos traballadores, un éxito no paso adiante no crecemento dunha base social combativa e un éxito pois estamos ante a primeira xornada de folga internacional do século XXIFolgas como son importantes para acumular forzas e reconstruír á esquerda e ao movemento obreiro. Motivos de esperanza para as loitas que se aveciñan. 
Agora faise necesario recoller os froitos da xornada e trazar un plan de loita sostida, con consignas concretas, como deter os recortes, derrubar ao goberno de Rajoy ou anular o pago da débeda.  

Comunicado de Esquerda Anticapitalista Galega de cara a folga xeral do 14N

Por unha folga xeral social! Parar a produción, que conflúan as resistencias,  ocupar os espazos metropolitanos, confrontarse co poder político, recuperar as nosas vidas!

  

 O 14-N, Galiza, Portugal e o Estado Español irán á folga xeral e en moitos países europeos do Sur, millóns de persoas mobilizaranse contra os recortes salariais, sociais e de emprego, contra o desmantelamento dos servizos públicos, ou contra o socorro aos bancos con fondos públicos. Ese día vai ter lugar a maior acción masiva vivida dende o inicio da crise para rexeitar as políticas aplicadas pola austeridade da UE sobre a clase traballadora e a socialización das perdas bancarias. O éxito deste día de acción internacionalista  é esencial para o mantemento e continuidade da loita contra a austeridade neoliberal a nivel europeo e para evitar a saída da crise deseñada polas elites capitalistas europeas. 

Os efectos destas políticas sobre os países do sur de Europa son devastadores e están a causar a destrución do tecido industrial e comercial, o empobrecemento cada vez máis acusado da clase traballadora e un “xenocidio bancario” en forma de vaga de desfiuzamentos, que deixa sen casa a centos de milleiros de persoas e, ás veces, provoca a morte dalgunhas. 
Quebrar o discurso político neoliberal da UE, do goberno español e da Xunta de Feijóo require a acción unificada de todas as nacións do Estado Español e de todo o continente, especialmente nos países do sur de Europa – levantando un programa común contra as políticas de austeridade e dándolle continuidade á mobilización. Cómpre reclamar unha auditoría cidadá da débeda e negarse a pagarmos o que é ilexítimo; reforzar a solidariedade e as relacións entre os que loitan na liña de fronte contra a austeridade: Grecia, Portugal e o Estado Español. 




Claramente estes non son os obxectivos cos que CCOO e UGT chamaron a se mobilizar o 14-N, e é neste campo, o das alternativas ás políticas de austeridade, no que a convocatoria amosa máis debilidades. A pesar disto, o 14-N mostra o camiño a seguirmos: a coordinación de loitas, experiencias e alternativas a nivel europeo. O caso de Grecia é significativo, a vaga de folgas que sacude o país desde 2008, non só permitiu contestar contundentemente na rúa a ofensiva brutal do capital, senón que xerou unha acumulación de forzas que posibilitou, en xuño de 2012, a posibilidade dunha ruptura nas políticas neoliberais mediante a irrupción electoral de Syriza. 

No Estado Español esta convocatoria é particularmente necesaria, tanto polas dúbidas das direccións de CCOO e UGT sobre como procederen despois da mobilización do 15-S, e porque o goberno, tras a pausa forzada pola convocatoria de eleccións, está preparado para lanzar unha nova fase de recortes no horizonte inmediato: aumento da débeda pública, recortar os gastos sociais do Estado,  privatizacións de empresas públicas, despedimentos no sector público e ataques o salario. Un cadro desolador. 

Na Galiza, a vitoria electoral do PP non debe facernos esquecer que nas cidades existe unha forte contestación ás políticas da Xunta e que o 14-N, toda a rabia e o malestar volverán a se expresar, sen que maioría absoluta do PP supoña un freo. En 2001, a maioría abrumadora de Fraga só marcou o inicio dun período de intensas mobilizacións: contra a LOU, contra a xestión do Prestige, contra a guerra de Iraq. Estas mobilizacións tiveron un común denominador: a unidade. Nese sentido, o papel da CIG é fundamental, como vertebrador de algúns dos núcleos máis conscientes da clase traballadora galega. Por iso saúdamos a súa participación este 14-N e a aposta pola unidade das tres centrais sindicais maioritarias, superando anos de división que só serviron para xerar sectarismo e para desmoralizar. 
O 14-N debe marcar o fin dunha era e o comezo doutra: temos que deixar atrás o punto de protestas desarticuladas e dispersas, discursos tímidos chamando ao goberno á rectificación e as ilusións sobre volver a unha mesa de negociación que se revelou inútil para conquistar dereitos. Ese mundo xa non existe. Non podemos conformarnos cunha mobilización de autodefensa. 

O 14-N debe ser o inicio dun novo ciclo de mobilizacións, planificado e organizado, capaz de facer unha insoportable presión sobre o goberno para forzalo a deixar os recortes. Temos que comezar a construír por abaixo, unha fronte sindical, social e política contra os recortes a e austeridade que tamén recolla as reivindicacións de movementos coma o 15-M e o 25-S. Neste sentido, o sindicalismo en xeral e particularmente os sindicatos maioritarios teñen que recoller as demandas fundamentais dos movementos sociais: unha ruptura có réxime da Constitución do 78, a auditoría cidadá da débeda e o respecto polo dereito a decidir das nacións do Estado Español. Os movementos sociais, a esquerda radical e o sindicalismo alternativo teñen que empurrar para conseguirmos que o 14N vaia máis aló do que pretenden as direccións de CCOO e UGT. 

Nun enfrontamento fábrica a fábrica, centro de traballo a centro de traballo, a correlación de forzas non é favorábel para a clase traballadora. As permanentes ameazas do paro e das deslocalizacións, institucionalizadas polo PP e o PSOE, xogan un factor desmoralizador en moitos sectores do precariado. Unha folga xeral ten precisamente como obxecto romper eses illamentos, expón a situación a un nivel superior, un antagonismo que enfronta e constrúe subxectivamente a dúas clases sociais no seu conxunto, e non a un traballador contra un empresario. Parar a produción é ante todo un proceso de construción de conciencia de clase: os traballadores mostran o seu poder estratéxico, móstranllo ao empresario e móstranllo a si mesmos. Parar a produción significa mostrar o poder potencial, demostrar que o día a día non ten sentido sen os produtores. As formas de curtocircuitar o capital poden ser moi variadas, sempre relacionadas coa idea da produción de valor como algo colectivo, independentemente do illamento concreto dun posto de traballo: folga, sabotaxe, ou non render no posto de traballo

Agora, inmediatamente, a tarefa é a construción dunha folga xeral social desde abaixo, creando marcos unitarios en empresas, barrios, escolas e universidades para sacala adiante, para garantir o seu éxito, para que o 14N sexa un clamor contra os recortes e a austeridade e para convertelo nun día de mobilización xeral no que a xente parada e precaria, inmigrantes xubilados e amas de casa alcancen nela protagonismo, un papel relevante e unha gran visibilidade. Folga de produción, pero tamén folga de consumo. A lóxica de dominación do capital afecta a toda a nosa forma de vida, non só á produción. Estes espazos de unidade deben servir non só como un medio para construír a folga  e onde fortalecer os lazos entre os que están dispostos a resistir. Tamén deben afirmar o seu papel como lugares nos que decidirmos a forma de “xestionar” a folga xeral, de que maneira continuar a mobilización e que alternativas hai que levantar aos recortes. Porque necesitamos unha folga construída desde abaixo, unha folga que unifique e golpee sen concesións o capital, unha loita continua e sen pausa. 

O reto é a confluencia e articulación das diferentes loitas ante os ataques do capitalismo: a loita contra os desfuizamentos, as resistencias feministas, as dos estudantes, as mobilizacións en defensa dos servizos públicos, os movementos fronte os ataques a lingua, e por suposto, contra o paro e os salarios da clase traballadora. A ocupación dos espazos metropolitanos debe ser os primeiro paso para unha confrontación directa co poder político. Porque a mobilización é unha forma de organización, pero debemos avanzar de cara a construción dunha alternativa política radical, unitaria, que funcione como interface das resistencias dos de abaixo. Nesa tarefa urxente, de construír mobilización, movemento e organización, os anticapitalistas estaremos na primeira liña. O día 14N é un só outro novo comezo..