Nota sobre a Folga Xeral do 14N | Jorge Moruno, autor do blog "La revuelta de las neuronas"

[Publicamos este artigo de Jorge Moruno, autor do blog “La revuelta de las neuronas” por consideralo de especial atención. Máis artigos do autor en http://larevueltadelasneuronas.com/]




A folga témola que pensar coma se fose un show. Non quero banalizar nada con esta idea, senón que considero necesario amplificar a imaxe que temos dela, como tamén da ríxida separación entre folguista e esquirol, máis adaptada a quen se desgarra dunha comunidade e non ao tempo histórico actual onde esta non existe e o desgarrado pode acabar sendo o folguista. Pecharnos nese imaxinario -a min tamén me pasa e no momento do piqueteo é fundamental-, como posta en escena política para encarar a folga é erróneo. Digo que é un show porque aquí o que importa é a nosa capacidade de fomentar a experiencia estética -os sentimentos operan na súa máxima expresión- e emocional entre unha poboación que nada entre o medo e o cinismo. Necesitamos proxectar a imaxe e a idea dunha hipótese viva e non o vello sabor de quen se resiste a vivir o presente. Con isto non xulgo a calidade humana de ninguén, senón pura e sinxelamente a incapacidade política da folga tal e como a esquerda témola vivido sempre.

Necesitamos crear as semanas anteriores á folga un clima de emoción e erótica colectiva, de atracción onde calquera pode participar de múltiples formas e non só dentro do eixo vou a currar ou non vou, que por suposto é fundamental, pero con iso xa contamos. Ofrecer outras alternativas a quen ou ten que ir currar ou bótanno, ou non ten curro, ou nin sequera sabe canto tempo lle queda nel, contando tamén con todo ese exército de falsos autónomos, obrigados a “emprender” e depender de que as empresas os contraten. A folga adáptase a ti e como a Coca-Cola, tenlle que gustar a case calquera.


O noso show debe abranguer os aspectos da vida precaria e non ao revés. Se non podes exercer o teu dereito a folga pola razón que sexa, tes outras ferramentas para na medida da túa posibilidade parar a máquina. Así ás toas ocorreseme trasladar piquetes de zonas que ou ben adoitan ser máis fáciles de parar, ou non son tan importantes como poden ser outras. Non fai falta que os polígonos se enchan de piquetes, e se poden resultar moi útiles se se poñen ao servizos das problemáticas doutros lugares. Piquetes móbiles que se piden de forma anónima por internet, previa campaña publicitaria -vídeos, accións simbólicas, campaña redes sociais etc..- se estuda a ver como se pode axudar a parar a quen non pode.

Na mesma liña pensar se é realmente frutífero que se xunten 500 persoas por cocheiras cando diante poñen unha cantidade brutal de antidisturbios con cabalos, esperando a cargar para que finalmente a xente se disperse. É posíbel combinalo cunha fragmentación do piquete nocturno onde un parte pulule por “aí”.

Unha campaña onde se ten que fomentar a folga de consumo, a folga de móbil e ata de twitter e facebook -menos para informar da folga-, que aínda que pode parecer ridículo,-discutible-, conseguilo suporía algo máis importante. O obxectivo da folga debe ir máis aló da mesma, en aras de construír coordinación e sentimento da comunidade dos moitos que se xuntan sen deixar de selo. Paramos os autobuses, os trens, metros e avións para parar a comunicación, para que sexa máis complicado moverse, tamén debemos incidir no consumo-físico e ¡virtual!- e a comunicación sen espazo definido. 

Para iso e consciente das limitacións do que comento, é necesario que o Cummio Social -sen que CCOO e UGT hexemonicen a posta en escena-, se reúnan con Juventud sin Futuro, a Coordinadora25s, Acampada Sol, a PAH, asembleas, etc..para coordinar unha estratexia conxunta onde cada un incida onde máis pode facelo e non só como folguista/esquirol; así perdemos potencial. O fútbol emociona non só porque é un deporte precioso, senón sobre todo porque xera esa sensación de comunidade onde es consciente de que moita xente está vivindo o mesmo que ti nese momento. Ese é o ambiente que temos que conseguir respirar e que se respire, dando alternativas para que a folga “sexa dun número de membros ilimitados”. Que comece o espectáculo!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s