Comunicado de Anticapitalistas ante o Día Internacional contra as violencias machistas

25N Yo tambien lucho contra el machismo GAL

90 son as mulleres e nenas que caen sobre as nosas costas no que levamos de ano. A punta do iceberg de todo a armazón de violencias que sufrimos día a día, como vimos este ano con Juana Rivas ou o caso de San Fermíns. Violencias institucionais, xudiciais, sexuais, físicas. Tanto nas rúas e nas aulas, como nos centros de traballo ou no fogar. Un machismo que se alía co racismo, coa LGTBIfóbia, coa explotación para manternos na súa orde en todas as esferas da nosa vida.

O 25 de Novembro non é só un día de conmemoración, é un día de loita, un día en que visibilizamos todas as resistencias cotiás que tece o feminismo ante as violencias machistas. Para as mulleres, cada día é 25N, cada día respondemos ao acoso, a que se nos poña en cuestión, a que nos tenten silenciar. Pero sobre todo, cada día é 25N, por que cada día somos máis as mulleres organizadas, aquí e en todo o mundo.

O movemento feminista foi motor de transformacións históricas, é dende aí de onde hai que abordar as insuficiencias do «pacto de estado»: unha lei que parta da elaboración, esixencias e dinamismo do movemento. O movemento feminista hoxe con toda a súa amplitude e diversidade é a peza crave para millóns de mulleres en todo o mundo. Lugar común de apoio mutuo, prácticas transformadoras e acción colectiva. Deas dos protocolos en festas organizados polo movemento, ata a visibilización da nosa historia e herdanzas. Lugar común que pon en valor todas as tarefas e actividade que levamos a cabo as mulleres, un dique á infravaloración que sufrimos na sociedade.

Por iso, este 25N debe ser un pistoletazo de saída para organizar a folga xeral do próximo 8 de marzo. Unha folga que o movemento xa empezou a construír e que debe pór sobre a mesa que se nós, as que somos violentadas, humilladas, infravaloradas, nós as que sostemos a crise, as condicións de vida, a precariedade… que se nós queremos, paramos o mundo.

Por que nos vai a vida nelo, eu tamén loito.

Advertisements

Comunicado de Anticapitalistas ante a situación en Catalunya

1- O 27 de outubro, cumprindo o mandato do referendo do 1O no que
participaron máis de 2 millóns de persoas a pesar da represión policial, o
Parlament de Catalunya proclamou a República Catalana. Nunha España cunha
monarquía sucesora directa do ditador Franco, unha República que abre un
proceso constituínte é sen dúbida unha proposta que rompe co réxime do 78,
cos seus consensos políticos e cunha orde constitucional ao servizo das elites.
Esta proclamación prodúcese nun contexto de ameazas constantes para aplicar
o 155 e darlle unha saída autoritaria a un conflito que ten que ter unha saída
eminentemente política e democrática. De feito, nos últimos días chegouse a
ameazar coa aplicación do 155 pasara o que pasara, fixésese o que se fixese.
Chamamos a rexeitar a aplicación do artigo 155 e a súa defensa democrática,
pacífica e desobediente da vontade do pobo catalán e o seu dereito a decidir.
2- É importante, nestes tempos de exacerbación das pasións patrióticas,
definir correctamente os responsables dos feitos. O Partido Popular, esporeado
por Ciudadanos, co apoio do PSOE e a presión dos aparatos do Estado, tiña
decidido aplicar o artigo 155 da Constitución. O obxectivo desta medida non foi
outra que imposibilitar un diálogo entre Catalunya e o resto do Estado,
criminalizando ao pobo catalán, negándose a abrir a solución do referendo
pactado e xustificando o uso da forza para solucionar un problema político.
Unha medida irresponsable, que busca reorganizar a unidade do Estado en
base a relacións autoritarias.
3- Somos conscientes de que se abren moitas incógnitas e incertezas.
Narcotizar ao pobo con eslóganes fáciles é propio dunha concepción da política
que elude o debate democrático e que se considera protagonista dunha historia
que en realidade protagoniza a xente común. A nova República Catalana
enfróntase a retos internos que non pode pasar por alto, nun país no que un
sector importante da poboación non se sinte representado polo
independentismo. O primeiro reto do proceso é traballar por suturar esa
división, integrando aos sectores populares non independentistas no seu
proxecto de país, evitando un desagarro social que só beneficia ás forzas
reaccionarias, mentres organiza un movemento capaz de resistir á represión
do Estado. O proceso constituínte debe servir para ir nesa dirección,
integrando demandas das clases populares que van máis alá do tema nacional,
que poñan as cuestións sociais no centro e que democraticen radicalmente
Catalunya.
4- No Estado Español, vivimos unha ondada de reacción complexa. Moita xente,
incluída xente de esquerdas, síntese ferida e desgarrada ante os feitos de
Catalunya. Se ben é certo que boa parte deste sentimento é canalizado por
unha reacción catalanofóbica, herdeira dos peores sentimentos do franquismo,
cando non pola expresión violenta da extrema dereita nas rúas, hai un amplo
sector da poboación que observa con honesta preocupación o que acontece en
Catalunya e que aposta polo diálogo e a negociación, pola volta da política.
Dende o noso punto de vista, o que está en xogo fundamentalmente é a
posibilidade da xente de decidir o seu futuro. Se o pobo catalán sufre unha
derrota e é esmagado polo PP e os seus cómplices, cando un territorio, un
concello, unha comunidade, ou un sector social decida decidir con vontade
sobre calquera asunto, será esmagado coa mesma lóxica coa que hoxe o PP e
o Estado busca esmagar a Catalunya. Este é o asunto central, que vai máis alá
do tema nacional e que pon no centro a cuestión da soberanía popular: é a
xente a que ten dereito a decidir, esa é a base da democracia, e a lei debe
estar ao servizo da democracia e non ao revés.
Por outra parte, hai outras solucións e formas de relación entre pobos que
superan as tradicionalmente impostas no Estado Español. A estratexia de abrir
procesos constituíntes ten como idea central compoñer un proxecto de
sociedade protagonizado polas clases traballadoras e populares, polas mulleres,
polas migrantes, por todas as persoas que non teñen hoxe o poder político e
económico pero que son as imprescindibles. Máis tamén pode ser un método
para resolver os problemas históricos do Estado Español no terreo nacional,
unha forma de rearticular as relacións entre os pobos en igualdade, onde
dende o respecto ao dereito a decidir e aos seus resultados, procúrese
reconstruír as pontes de unión que a actual relación impositiva e autoritaria do
estado central dinamita, creando formas de cooperación e diálogo entre a
xente de abaixo para construír unha sociedade alternativa á das elites políticas
e económicas. Unha oportunidade para construír un novo marco de convivencia
fraterna que nos permita aspirar, non só recuperar, senón tamén a conquistar
novos dereitos sociais e democráticos para as clases populares.
5- Sabemos que a nosa é unha posición difícil nun contexto como este. Por iso,
parécenos fundamental debater, dialogar entre as diferentes posicións
democráticas, pero tamén opoñerse á involución autoritaria que planea o
Estado coa escusa (podería ser calquera outra) da cuestión catalana. Defender
ao pobo catalán que vai a sufrir a aplicación brutal do 155 non é defender só
aos independentistas, se non tamén estar xunto a ese 80% da poboación que
dende Catalunya leva reclamando un referendo e unha saída democrática as
súas demandas e a o outro 20% que vai a perder o seu autogoberno. É
defender a posibilidade dunha saída democrática fronte ás imposicións do
Estado. É o momento de (re)iniciar a construción paciente dun proxecto que
supere o réxime do 78, capaz de construír relacións fraternas entre os
diferentes pobos do Estado Español. As elites mostráronse incapaces de
resolver os problemas do Estado Español; hoxe máis que nunca, urxe
recuperar o protagonismo da política para as de abaixo

LEGALIDADE E LEXITIMIDADE. Notas a un artigo de Javier Pérez Royo sobre Escocia e Catalunya

Resultado de imagen de sant jaume republica catalana

 

Manuel A. Fortes

1, A mitoloxía nacionalista española franquista y neofranquista fálanos de cinco centos anos de paz e de harmonía, que agora rachan uns cantos.

Sobre esto poden facerse algunhas referencias históricas: Primeiro, os Reis Católicos  casaron, pero non “casaron” os reinos, que seguiron coas súas institucións independentes, política exterior, etc.
Máis adiante, o intento, en tempos de Felipe IV, de independizarse por parte de Catalunya (o que si conseguiu Portugal).

Logo, non moito tempo despois, na chamada guerra de sucesión ao trono de España, Catalunya tomou partido polos que acabaron derrotados, coas consecuencias coñecidas para as súas institucións (e de aí a Diada).

Pouco máis dun século máis tarde, damos coa primeira república española: república federal. Xa sabemos como acabou.

Pero seguimos; non pasaron tantos anos e liquidouse a monarquía e proclamouse a segunda república; que, por certo, se proclamou primeiro en Catalunya: a república catalá. Xa sabemos como continuou a historia; marcha atrás no da república catalá, pero se buscou unha alternativa nos Estatutos de Autonomía.

Logo veu o golpe de Estado e a fin da autonomía e das liberdades e da democracia … e de tantas cousas.

Pero a historia non acaba; e na loita antifranquista as puntas de lanza estaban nas reivindicacións cataláns e vascas. Reivindicacións do dereito de autodeterminación. Reivindicacións que todos os partidos que daquela se dicían de esquerda  asumían (mesmo PCE e PSOE). Logo chegou a reforma pactada, o consenso e “se che vin non me lembro”.

Concluíndo, non sei ao que se refería o autor do artigo de referencia co das diferentes historias entre Escocia e Catalunya (para xustificar que? Eu non entendo que a historia xustifique, senón que a historia explica); e a de Catalunya non é, precisamente, de “levamos cinco centos anos unidos”, senón que lembra máis a aquelo de “atados e ben atados”. E isto, ao mellor, sérvenos para explicar moitas cousas … do presente.

 

2, Vaiamos agora ao presente e aos argumentos sobre a legalidade e lexitimidade, contrapostas, de Escocia e Catalunya, das reivindicacións dos seus respectivos referendos.

2,1, Considera o autor do artigo que o Partido Nacionalista Escocés defendía no seu programa a convocatoria dun referendo, polo que, ao acadar a maioría absoluta nas eleccións iso lexitimaba tal convocatoria. As autoridades británicas asumiron os resultados electorais en Escocia e pactaron a convocatoria dese referendo.

Entón aí estamos empatados, tanto a coalición JxSi como a CUP incluían o mesmo no seu programa; e sumados daban maioría absoluta. Logo, a mesma lexitimidade. Só faltaba que as autoridades españolas recoñecesen o resultado electoral e pactasen as condicións do referendo.

2,2, Pero hai máis; dado o sistema electoral británico esa maioría absoluta en escanos non implicaba, como non implicou, maioría absoluta en votos. Agora ben, a cuestión era maioría absoluta en escanos; e iso lexitimaba a convocatoria dun referendo.

2,3, En Catalunya a cousa era diferente? A maioría absoluta en escanos dos que se reclamaban independentistas tampouco coincidía coa maioría absoluta en votos populares (o sistema electoral español e catalán tamén permitiría iso, pois non é especialmente representativo, aínda sen ser estritamente maioritario, como no Reino Unido).

Iso non debería ser problema se non o foi en Escocia. Pero resulta que a suma dos votos da minoría en escanos (PP, C’s e PSC) que se manifestaban en contra do tal referendo, tampouco daba maioría absoluta en votos. E isto si que ocorría en Escocia: se sumamos os votos populares dos partidos opostos ao referendo (Laborista, Conservador e Liberal-Demócrata) superaban aos do PNE.

2,4, Que raro¡ Faltan votos en Catalunya se nin os independentistas nin os españolistas conseguen maioría absoluta. Claro: faltan os votos dunha candidatura, que non reclamaba a independencia, pero que si asumía o dereito a decidir dos cataláns (e que nestes momentos segue a facer): CatSiqueesPot. Esta candidatura non chamaría nese hipotético referendo a votar independencia, senón que defendería unha modificación substancial do status quo, con maiores competencias para Catalunya (federación ou confederación). Pero, e isto é o relevante para o caso, sempre defendeu que esa era unha decisión que debían tomar os cataláns: dereito a decidir.

2,5, Conclusión: Os votos independentistas (e xa sabemos que os escanos) son bastantes máis (1.966.498) que os españolistas (1.608.840); pero se do que falamos é dos votos a favor do dereito a decidir, do dereito a que en referendo os cataláns decidan, entón esa diferenza aumenta (2.334.111 contra 1.608.840).

Se contamos os votos no proceso electoral, entón dereito de autodeterminación: 56,5; non dereito a decidir: 38,95. Case vinte puntos de diferenza. Logo se votaría e sairía o que saíse (como en Escocia, que saíu o que saíu: pero votaron os escoceses).

2,6, Se o problema está en que o sistema electoral non recolle con fidelidade (nin en Catalunya nin en Escocia) os votos; é dicer, non traduce de modo representativo os votos en escanos, entón no que habería que pensar é en cambiar o sistema electoral. Mais iso non modifica o que estamos a dicer, para Catalunya, pois a maioría en escanos ten detrás unha clara maioría en votos.

2,7, É, polo tanto, falso e demagóxico, concluír que os partidos que defenden o referendo son minoría en votos aínda que sexan maioría en escanos. O que se fai é incluír, ilexitimamente, a CatSiqueesPot entre os españolistas, cando a posición desta organización é, efectivamente, contraria á independencia, pero favorábel, inequivocamente, a que a decisión a tomen os cataláns. Logo, a CatSiqueesPot hai que incluíla entre os que defenden o dereito de autodeterminación (aínda que non a independencia); pero é falsear a realidade incluíla entre os contrarios ao dereito de autodeterminación, sumando os seus votos aos dos españolistas para sacar de aí unha presunta maioría contra o referendo. Falso de toda falsidade.

2,8, Por outra banda, resulta hilarante a reclamación da “lexitimidade popular en votos” por parte daqueles que aprobaron leis sen ningunha lexitimidade popular en votos. Ou sexa, cantas leis do PP con maioría absoluta no congreso tiñan “maioría absoluta de votos populares detrás”, tanto na época de Aznar como na de Rajoy, épocas de manifesta soidade “popular”? Efectivamente, coincidimos con eles: moitas leis ilexítimas.

2,9, Semella, pois, que, e utilizando o criterio de lexitimidade do autor do artigo ao que nos referimos, hai maior lexitimidade na convocatoria dun referendo en Catalunya que na convocatoria dun referendo en Escocia. O que hai é máis democracia nun sitio (Reino Unido) e menor democracia noutro (España); ou, para dicilo doutro modo, hai partidos democráticos (Conservador, Laborista e Liberal-Demócrata) e partidos con fondas eivas democráticas (PP, C’s e PSC-PSOE).

2,10, E faltaba un dato que dá aínda máis lexitimidade ao Procés respecto da situación en Escocia: a participación popular. En Escocia participaron nas eleccións nas que o PNE acadou a maioría absoluta pouco máis do 50% dos cidadáns con dereito a voto. En Catalunya, cando conseguiron case un 60% dos votos os partidos favorábeis ao referendo (case un 40% os contrarios) a participación chegou a un 75%. Repetimos: a cuestión está na ausencia ou presencia de valores democráticos nun ou noutro Estado (nuns ou noutros partidos).

 

3, Pero hai máis reflexións a comentar nese artigo.

3,1, Nel vense dicer que “os nacionalistas” viron reducidos o número de votos a medida que incluían no seu programa propostas independentistas (ou autodeterministas). Que sumados os escanos de ERC e CiU nas anteriores eleccións (71) resultan bastantes máis que os 62 desta última na que declararon abertamente o seu independentismo; e que só conseguiron maioría absoluta de escanos grazas á suma coa CUP.

Pois non se ve cal é o problema se esa suma de escanos, e votos, dá o que dá: acaso a CUP non está polo dereito de autodeterminación? Entón?

3,2, En primeiro lugar hai que dicer que se falamos do que toca; é dicer, da reclamación dun referendo de autodeterminación, ese referendo o reclamou sempre a CUP, polo que non é nada novo. E a posición verbo da independencia de ERC tampouco é nova. Si, efectivamente, é nova a posición de Convergencia (Unió, como é ben sabido, mantívose no seu autonomismo ….  e pasou á irrelevancia electoral).

3,3, Que Convergencia, cun novo nome, baixase as súas expectativas electorais non sería estraño (en todo caso, só falamos de enquisas, pois non houbo presentación independente a un comicio; ás últimas nacionais catalás o fixo en coalición con ERC). Mais iso sería normal, dada a súa historia acomodaticia co Estado das autonomías; e nun proceso de radicalización a coherencia -CUP, ERC- é normal que se vese premiada.

O único que se ve é unha evolución “á esquerda” dos votos polo dereito a decidir.

3,4, Como xa diciamos, para restar lexitimidade á convocatoria do referendo o autor do artigo di que “estes nacionalistas” foron perdendo representación a medida que facían inequívoco o reclamo do dereito a decidir.

Agora ben, o certo é que os votos sumados de CiU+ERC+CUP en 2012 son menos que os sumados en 2015 (a diferenza a favor supera os douscentos mil).

Pero, ademais, a coalición de Convergencia máis ERC tampouco veu reducidos os seus votos. Si se reduciron o número de escanos (9 menos); pero, pola contra, aumentaron os   votos populares (case 15.000 máis).

Como se explica esta aparente contradición? Pois polo aumento da participación e a diferente distribución de votos (o que ha que unir á circunscrición electoral provincial). Aumentaron lixeiramente esa coalición á que nos referimos, e triplicaron os seus votos C’s e CUP, baixando significativamente o PP e lixeiramente o PSC. Finalmente a coalición de Podemos con ICV e EUiA superou lixeiramente os votos da coalición destes dous últimos en 2012.

Onde está a perda de lexitimidade? Ademais habería que ver, a día de hoxe, e tras as decisións do goberno español, que só entende de represión e de actuar en clave “cativo e desarmado o exército inimigo”, cal é a situación real de apoio a uns e a outros: en todo caso, de haber dúbidas, resolveríase cun referendo.

 

4, Conclusión final: E tomando como referencia o criterio de lexitimidade (sen entrar noutras consideracións) do autor do texto que estamos a anotar, o Procés, a convocatoria dun referendo de autodeterminación en Catalunya (que os cataláns decidan) presenta unha moi superior lexitimidade que a convocatoria de referendo en Escocia.

 

5,O problema está claro: nuns Estados hai democracia e noutros non.