Solidariedade con Emilio Cao. Xuntas contra a represión

O 22 de marzo de 2014 un millón de persoas manifestáronse en Madrid pedindo traballo, pan e teito. Foi o momento álxido dun ciclo de mobilizacións populares que estaba cuestionando de raíz a aplicación das políticas de austeridade neoliberal deseñadas pola Troika. Mais o réxime non podía deixar impune unha mobilización que o sinalaba como culpable da miseria, da precariedade, da explotación. Por iso, deuse orde aos antidisturbios para que culpában indiscriminadamente, sen mediar incidente algún, no momento cume da manifestación, detendo a 24 persoas. Entre elas, formando parte da columna galega, estaba Emilio Cao.

A este rapaz a fiscalía pídelle 5 anos e 8 meses de prisión. Por estar alí. Por atreverse a saír á rúa e esixir o que é de xustiza: unha vida digna. Emilio é obxeto dunha operación propagandística que pretende convertir ás vítimas en culpábeis. Emilio, como Rafa Diez, como Alfon, como Andrés Bódalo e tantas outras e outros, é obxeto dunha onda represiva que pretende criminalizar a protesta. Máis de 1.000 persoas están pendentes de xuízo no Estado por participar en mobilizacións sociais: activistas, sindicalistas, xente do común. Queren sufocar a resposta social con leis represivas como a Lei Mordaza, con xuízos e condeas exemplarizantes, que non nos movamos para que non sintamos o peso das nosas cadeas.

Dende Anticapitalistas Galiza solidarizámonos con Emilio Cao e esiximos a súa inmediata absolución ante unha acusación e unha petición de pena absolutamente inxistificadas. O seu único delito é defender os dereitos de todas.

O réxime quere que teñamos medo, que permanezamos quedos namentras o neoliberalismo segue a arrebatarnos os nosos dereitos civís e laborais. Todas somos obxeto dunha ofensiva que nos condea ao empobrecemento, ao desemprego, aos desafiuzamentos, á desigualdade, ás discriminacións, á violencia machista. Só dende a mobilización, dende a construción de contrapoderes, dende a dignidade, poderemos frealos. Temos que tecer redes de solidariedade e apoio mutuo, de resistencia e comunidade para crebar o medo, para recuperar as nosas vidas co orgullo de non baixar a cabeza.

Por iso, cando tocan a unha, tócannos a todas. Por iso, o 3 de decembro en Carballiño temos que saír á rúa en solidariedade con Emilio, en solidariedade con todas nós. Porque en cada un da nosa clase que loita estamos nós. Porque todas somos Emilio Cao.cartel_emilio_cao

Comunicado de Anticapitalistas de apoio á Folga Xeral en Educación do 26 de outubro

huelga-26o-gal1

Anticapitalistas quere amosar o seu apoio, chamando a tódalas plataformas, ANPAS, sindicatos, alumnas, persoal docente e laboral e resto de integrantes da comunidade educativa que participan na defensa da Educación Pública a secundar a Folga Xeral Educativa convocada para o vindeiro 26 de outubro de 2016.

Entendemos que sobran razóns de peso para apoiar esta xornada de acción que, de feito, debe servir para iniciar un novo ciclo de mobilizacións contra os ataques á educación pública. Esta xornada non ten como único obxectivo o posicionamento en contra das reválidas. Tamén debe servir para realizar un novo chamamento social a retirar e derrogar a Lei Orgánica 8/2013, de 9 de decembro, para a mellora da calidade educativa (LOMCE) ou reverter dunha vez por todas a política de recortes iniciada fai xa máis de cinco anos, senón a implantación e reforzamento dunha auténtica praxe neoliberal e ideolóxica nas políticas educativas que conseguiu “avances” e “éxitos” para os seus valedores e que afonda cada vez máis na perda de calidade e dereitos do persoal docente, o reforzamento dos privilexios que hoxe vén tendo a escola privada e concertada, os malos tratos á Formación Profesional (con miles de alumnos sen poder cursar os módulos elixidos en primeira opción), a ausencia de recursos materiais e humanos, a falta de infraestruturas públicas ou o enorme atraso na entrega de obras de construción e ampliación de centros, o peche de liñas, centros, niveis ou grupos, as altas taxas e prezo de matrículas na educación superior universitaria, as políticas segregadoras nas aulas ou a ausencia dunha educación realmente laica, entre outras moitas máis carencias e necesidades.

En relación coa implantación para este curso das reválidas derivada da entrada en vigor gradual da LOMCE, entendemos que serve aínda máis para fracturar socialmente este país. Créase unha maioría que non pode custearse os estudos superiores debido ás importantes subidas do prezo de matrícula dos últimos anos, afectando sobre todo ás clases traballadoras e máis desfavorecidas. Con iso o PP, valedor do neoliberalismo doutrinal, culmina a súa estratificación social: unhas elites universitarias, cada vez máis dirixidas cara ás universidades privadas, e unha clase traballadora e subalterna destinada e preparada para ser tratada como mera unidade produtiva no sector servizos estatal.

Dende Anticapitalistas seguiremos apoiando tódalas accións encamiñadas a denunciar esta política realizada polo goberno estatal e os gobernos autonómicos no ámbito educativo e sumámonos a todas aquelas futuras accións, reivindicacións e mobilizacións da comunidade educativa e demais sectores en defensa da Educación Pública. Defender os nosos dereitos pasa hoxe por desobedecer e derrogar a LOMCE. Neste sentido, chamamos a participar activamente nas manifestacións e protestas que se convocaron para o mesmo día 26 de outubro.

Comunicado de Anticapitalistas na Semana de Mobilizacións contra o TTIP e o CETA

semana-contra-el-ttip-gal

Outono en Resistencia do 8 ao 15 de outubro

En defensa dos dereitos humanos e a soberanía popular

Dende o ano 2013, as elites neoliberais de tres das maiores rexións económicas do mundo, Unión Europea, EEUU e Canadá, veñen negociando, baixo prácticas oscurantistas e antidemocráticas, dous dos tratados máis dañinos na historia do libre comercio: o Tratado Transatlántico de Comercio e Investimentos (TTIP) e o Tratado de libre comercio con Canadá (CETA). Aínda que as negociacións do primeiro deles entraron nun impasse, aparentemente por intereses electoralistas de países como Francia e Alemaña, non é senón unha cortina de fume para terminar de ratificar a inminente firma do segundo.

Os efectos e impactos no curto e longo prazo destes tratados son demoledores. Lonxe de crear emprego, argumento principal de quen os defenden, atopariámonos ante unha situación na que os nosos xa de seu mermados dereitos laborais se verían aínda máis vulnerados polo desmantelamento na práctica da normativa de proteción laboral; asistiriamos a maiores recortes e privatizacións dos servizos públicos; a unha dramática conversión do noso actual sector agrícola e gandeiro ou a unha desproteción das e dos consumidores, así como do medioambiente, pola desregulación das actuais normas sanitarias en materia de alimentación ou en materia de tratamento de residuos.

Ademais, a implantación destes tratados suporía situar toda acción dos poderes públicos (leis, regulamentos, normas e até os propios tratados constitucionais) ao servizo dos intereses de empresas estranxeiras e da proteción dos investimentos, xa que os gobernos terían que garantir os principios de “igualdade no tratamento”, facendo imposíbel a preferencia por empresas locais que defenden o emprego; de “seguridade do investimento”, sen que se poidan cambiar as condicións de explotación nin expropiar sen compensación; e de “liberdade da empresa” a transferir o seu capital a outro lugar cando así o decidan. Principios que, de non respectarse, serían dirimidos en tribunais de arbitraxe privados, quen actuarían por encima das institucións de xustiza dos estados membros e da propia UE, en clara oposición aos intereses das maiorías sociais.

Os acordos TTIP e CETA non son só acordos comerciais que busquen ampliar o mercado e eliminar restricións para favorecer ás economías nacionais. Estes acordos teñen obxectivos claramente políticos pois representan un ataque contra os dereitos sociais, económicos e ambientais, e contra a soberanía dos pobos, xa que eluden calquera sometemento a un exame democrático e instalan á empresa como centro das relacións sociais. Por iso, a análise da xénese e o funcionamento do neoliberalismo e a súa lóxica normativa global que orienta a práctica efectiva de gobernos e empresas, así como a conduta de millóns de persoas que non son necesariamente conscientes diso, é condición imprescindíbel para unha resistencia eficaz.

Unha resistencia que se expresa nas múltiples mobilizacións, accións de formación e información, así como en valentes filtracións de documentos, que se están levando a cabo en moitas cidades europeas dende movementos sociais, sindicais, políticos, e mesmo dende a acción institucional por parte de máis dun milleiro de concellos que xa adoptaron resolucións contra estes tratados.

Só a cidadanía e as súas organizacións poden frear estes tratados e deconstruir as narrativas hexemónicas que tratan de convencernos da necesidade de investimento e estabilidade económica en tempos de crise. Por iso, desde Anticapitalistas facemos un chamamento a participar desta resistencia, en defensa dos dereitos de todas e todos, pola soberanía dos pobos e en contra dos intereses das elites capitalistas.

Tralas eleccións, construír Marea

Os resultados electorais en Galiza deixan un panorama complicado. A posibilidade de que unha alternativa antiausteritaria chegara á Xunta , esperanza que xurdiu despois do 20-D non se concretou finalmente. O PP demostrou a súa fortaleza, como unha auténtica máquina de guerra electoral con raíces no territorio e un discurso que apela ao medo que cala en sectores amplos, un partido de masas que conseguiu presentarse con exito como unha marca diferente ao PP estatal. En Marea pasará a liderar a oposición, cun resultado que afonda a caída experimentadas nas segundas eleccións. Esta caída reflexa
o momento de refluxo que estamos a vivir, en canto a baixada da participación politica e caída das mobilizacións. Pero o resultado, inferior ás expectativas, tamén se debe a factores propios. En primeiro lugar o propio proceso de conformación do partido instrumental, visto con confusión e moi acelerado, con fortes doses de improvisación. En segundo lugar, continuou o proceso de baleiramento de contidos da mensaxe e do programa, cun discurso autorrerencial e unhas propostas centradas na xestión do estreito marco do posíbel. O BNG, cun discurso rupturista e co dereito a decidir, conqueriu arrastrar votos de contestación e acadar un resultado mais que digno.
Porén, En Marea aínda ten o potencial de superar esos límites, convertir o partido instrumental en algo máis que unha forma xurídica, enchelo de contido. Para iso, é o momento de construír dende abaixo, crear asembleas de En Marea, dar o paso do local ao nacional. Para iso tamén é fundamental interactuar coas loitas, recuperar o terreo natural da loita de clases , a mobilización en defensa dos dereitos arrebatados.
Entramos nunha nova fase de construción pacente, unha fase de repregamento. Pero esta volta as trincheiras no pode ser un repregamento identitario, senon un proceso de clarificación política e reforzamento ideolóxico. Os debates que se abran teñen que estar presididos polo compañeirismo e a crítica constructiva, poñendo o común por enriba dos intereses de parte. Calquera tentativa de desandar o camiño andado só perxudicaría os intereses das maiorías sociais galegas. Temos necesidade de impulsar toda a nosa capacidade de autoorganización, de mobilizar toda a nosa intelixencia colectiva, de apostar por unha creba democrática a todos os niveis. A Marea pode subir ou baixar, experimentar fluxos e refluxos, pero está en condicións de liderar unha alternativa, como o mar que a pesar dos ciclos, segue batendo na costa.

Trala consulta de Podemos, construír Marea

Unha vez coñecidos os resultados da consulta telemática de Podemos, cunha ampla maioría de máis de tres cuartos a favor de confluír con outras forzas, despéxase un pouco máis o panorama de cara a construír unha ferramenta ampla que despute a Xunta ao PP o 25s. As inscritas de Podemos amosaron unha altura de miras e unha xenerosidade das que debe tomar boa nota a dirección galega.

Dende Anticapitalistas Galiza sempre apostamos pola confluencia e levamos tempo traballando nesa perspectiva, por iso, pensamos que un partido instrumental é a fórmula que, dende a adscripción individual, permite múltiplicar a suma das partes e consecuentemente, a máis coherente co mandato das bases de Podemos Galicia.Trala experiencia de En Marea, positiva en canto a resultados pero que xa amosou os límites que ten o modelo coalición, representaría un paso atrás apostar de novo por esta fórmula, por un reparto de cotas entre cúpulas, por unha negociación entre aparatos ao marxe da xente do común. A Marea Constituínte do pasado sábado en Vigo supuxo un paso adiante á hora de democratizar e ampliar En Marea. O partido instrumental nacido dela permite a confluencia de todas aquelas que cremos nunha ruptura democrática na Nosa Terra, por enriba de siglas e identidades. Xenerouse un espazo común que pon por diante o obxetivo de unir vontades coa fin de frear as políticas austeritarias e pode convertirse nun instrumento para construír o poder das maiorías sociais. Poñer límites ao caudal maioritario de enerxías a prol da unidade antepoñendo patriotismos de partido sería facernos retroceder a escenarios de división e fragmentación dos que só se benefician as de arriba. Os intereses das maiorías sociais agredidas está por enriba dos intereses de partido. Á converxencia real entre iguais vai máis alá de guións, porcentaxes e parénteses.
Entendendo o acelerado dos tempos pensamos que cómpre tomar medidas no sentido de ampliar a pluralidade e representatividade da Coordinadora Provisional ratificada o sábado, que pode percibirse como un reparto de parcelas entre axentes políticos. Así mesmo, hai que ponerse a traballar urxentemente na elaboración colectiva e dende abaixo dun programa de creba democrática que encha de contido a metodoloxía e os principios aprobados. Só dende o impulso da participacion, do vencellamento co tecido social, da xeración de experiencias democratizadoras dende a base, coa creación de asembleas comarcais e locais poderanse superar inercias burocráticas e espantar o espellismo do electoral como único horizonte. Porque podemos comezar a mudalo todo e ese camiño temos que percorrelo xuntas e organizadas, hai Marea!

Anticapitalistas Galiza ante a consulta telemática de Podemos Galicia

Ante a consulta telemática convocada por Podemos Galicia de cara a decidir como vai concorrer ás vindeiras eleccións autonómicas, dende Anticapitalistas Galiza queremos manifestar o noso apoio á opción A, presentarse en alianza con outras forzas políticas e sociais do cambio.
Pensamos que ante a prioridade de desaloxar ao PP da Xunta, dende a que está a agredir coas súas políticas ás clases populares do país, cómpre sumar e non restar. Nas dúas últimas eleccións xerais púxose de manifesto que a unión fai a forza e que En Marea emerxía como alternativa clara fronte ao bipartidismo. Podemos participou neses procesos, polo que non sería entendibel que agora permanecera ao marxe. Por outra banda, a partir do manifesto dos alcaldes xerouse un espazo de confluencia que, concretado na Marea Constituínte do 30X, pon as bases para unha construción dende abaixo que, aínda con limitacións, amplía e pretende mellorar o modelo de En Marea. Seguir lendo

Pola Galiza das de abaixo: construír poder popular

25.jpg

Cada 25 de xullo lembramos o carácter nacional de Galiza, reconstruímos un sentimento de comunidade, uns lazos que nos vencellan a unha identidade compartida. Mais o 25 de xullo non é unha data para ollar cara o pasado con nostalxia idealizada, senón para reivindicar os nosos dereitos como galegas e galegos, para lembrar que a nosa identidade se construíu no conflito entre intereses antagónicos, dende a Folga das traballadoras da Tabacaleira da Coruña en 1831 até ás manifestacións de Nunca Máis, pasando polos mártires asasinados polo fascismo en 1936.

Cando se cumplen 80 anos do inicio da bárbara represión franquista que asolagou nunha longa noite de pedra á Nosa Terra, temos o deber de rememorar ás víctimas, ás que loitaron pola Galiza das clases populares, mais tamén a todas aquelas que mantiveron acesa a chama da Galiza rebelde, que alumeou a revolta de Castrelo de Miño no 1964, as protestas antinucleares en Xove, a loita pola Terra en As Encrobas. Porque a Galiza loitadora das de abaixo foi e segue sendo aldraxada, expoliada de recursos materiais e humanos. Arrebátannos a nosa natureza e paisaxe, despóxannos da nosa língua, condénannos á emigración. E son os de sempre, os féridos e duros, os vellos caciques e os novos explotadores. Malvenden autoestradas, desmantelan o noso tecido productivo, explotan e expolian, eucaliptizan os nosos montes e, sobre todo, negan o dereito a que decidamos o noso futuro.

Ser os donos das nosas vidas significa democratizar a economía, recuperar os nosos dereitos, poder decidir sobre os nosos corpos, elexir cal ten que ser o noso vencellamento cos outros pobos do Estado Español. Dereito a decidir, para decidilo todo. Por desgraza, o debate sobre a plurinacionalidade, sobre os nosos dereitos colectivos, sobre o exercicio práctico da nosa soberanía, esmoreceu nos discursos electorais na campaña do 26X. O dereito de autodeterminación non pode sacrificarse tacticamente en beneficio dunha moderación supostamente gañadora. Trátase dunha cuestión de principios, mais tamén de abrir camiños cara unha creba democrática no conxunto do Estado, na que Galiza debe contar con voz propia.
Este outono albíscase no horizonte unha nova cita electoral, coa posibilidade factíbel de desaloxar ao PP do goberno da Xunta. Existe unha ferramenta electoral que pode representar os intereses das clases populares nas institucións. Pero para iso, precísase que En Marea sexa máis que unha marca electoral, máis que unha coalición de partidos con intereses contrapostos. Chegou á hora de construír un partido-movemento amplo para as clases populares do país, que teza máis alá do electoral, que bote raíces no territorio, no social, no espazo do conflito. Para iso, fai falta xenerosidade e altura de miras, antepoñer o común sobre os intereses de parte, trasladar o caudal de enerxía das Mareas locais a unha Marea nacional reconstituída nun sentido democrático, que aposte por un programa de ruptura, cunha auditoría da Débeda, unha banca pública galega, unha recuperación dos bens comúns, a loita contra a precariedade, un novo modelo productivo coa igualdade como meta. Comezar a mudalo todo pasa por recoñecer ao pobo galego como suxeito político, como actor do seu destiño.

Nun día coma hoxe, non reivindicamos a Nación de Amancio Ortega ou Jacinto Rey. Nós cremos na Galiza das traballadoras, das precarias, das paradas, das migrantes, das coidadoras, das boas e xenerosas, que constrúen Galiza na loita do día a día. Temos que estar á súa altura, lembrar o pasado, ás que quixeron construír un mundo novo fai 80 años, para conquistar o futuro. As desposuídas queremos telo todo.

Viva Galiza Ceibe, Socialista e Feminista.

Ante as detencións de Cangas: respostemos xuntas!

Ante os feitos acontecidos onte en Cangas, coa detención dun concelleiro de ACE (Alternativa Canguesa de Esquerdas) e outros dous mozos, dende Anticapitalistas Galiza manifestamos a nosa enérxica repulsa cara unha actuación da Garda Civil que nos parece totalmente desproporcionada. Asistimos a unha nova aplicación da Lei Mordaza, unha lei aprobada polo goberno do PP coa finalidade de apagar calquera manifestación de disidencia. Encadéase a tres mozos, que levan anos desenvolvendo un compromiso militante coas de abaixo, por expresarse libremente nas redes, namentras campan as súas anchas corruptos e estafadores, os responsábeis desta crise. Seica os comentarios racistas, machistas e xenófobos que son verquidos a cotío nas redes sociais non merecen a mesma atención por parte das forzas de orde pública.

Non podemos enganarnos, o verdadeiro obxetivo destas medidas, como vimos en casos anteriores, é volver a instalar o medo, silenciar as rúas e confundir a verdadeira natureza do inimigo. Porque a auténtica incitación ao odio non se atopa nuns tuits, atópase na limitación da democracia, no recorte de dereitos e libertades, no exercicio arbitario dun poder cada vez máis autoritario na defensa dos privilexios das elites. Un réxime que trata de agochar a súa crise atacando ás maís débiles e que, coa complicidade dos medios de comunicación, persegue que amemos aos opresores e odiemos ás oprimidas.

Non parece casual que se elixa a Cangas coma obxeto destes ataques, unha vila na que goberna en coalición a esquerda rupturista e na que En Marea obtivo maís do 40% dos votos nas dúas últimas eleccións xerais. Preténdese afogar economicamente e agora tamén, criminalizar, aos concellos rebeldes, amosar que é inviábel calquera alternativa que aposte pola ruptura democrática.A poboación de Cangas amosou e amosará moitas veces o seu carácter combativo, a súa belixerancia en contra das inxustizas. Por iso, dende Anticapitalistas Galiza apoiamos as mobilizacións e defendemos a inmediata retirada dos cargos aos tres detidos. O único camiño para revertir o recorte dos nosos dereitos pasa pola solidariedade entre as de abaixo.

Tócannos a unha, tócannos a todas.

Despois do 26X: construír confluencia para unha creba democrática

As eleccións do pasado 26-X deixan un sabor agridoce en Galiza. Se ben é certo que se consolida En Marea como espazo de cambio e referente electoral que abre fenda no bipartidismo, a comparación co 20-D amosa un retroceso que enfría as expectativas de cara as eleccións galegas do próximo outono. Aínda que os resultados permiten que a coalición manteña a súa condición de alternativa ao goberno do PP na Xunta, percíbese un certo desgaste que cómpre analizar nas súas causas. Non podemos poñer unha venda diante dos ollos e negar que non pasou nada, porque só facendo autocrítica e aprendendo dos erros do pasado poderemos manter intactas as ilusións de desaloxar a Feijóo da Xunta.

Cando en outono se asinou o acordo inicial entre Anova, EU e Podemos que puxo as bases de En Marea, xa sinalamos as limitacións e os riscos que podía ter un acordo negociado e xestionado dende arriba. Sen dúbida, o acelerado dos tempos xogou a favor de que os partidos tomasen a iniciativa do proceso de confluencia, tan necesario coma urxente. Porén isto non quita para que sinalásemos que era necesario ampliar e democratizar ese acordo inicial, para incluír máis suxeitos políticos e sociais. O percorrido seguido por En Marea dende este acordo até as eleccións do 26-X amosou máis cercanía ao rumbo seguido por AGE que á creación dun partido-movemento amplo. A día de hoxe, En Marea carece de estrutura máis alá dun grupo parlamentario, un equipo de apoio e unha Mesa Coordinadora. As tensións entre estruturas partidarias, os repartos de cotas, os intereses de parte, supoñen obstáculos que dificultan a creación dese suxeito político das maiorías sociais do país. Sen dúbida, estas tensións incidiron nunha campaña excesivamente centralizada, conservadora, na que as inercias partidarias por arriba entorpeceron o desenvolvemento dunha campaña unitaria por abaixo. Porén, houbo casos nos que, partindo das estruturas das mareas municipalistas, conseguiron xerarse comités de campaña unitarios nos que o común multiplicaba a suma das partes, xerando redes de confianza e apoio fundamentais á hora de desenvolver unha política dende abaixo.

Ademais, a diferencia da campaña do 20-D, o discurso tornouse superficial, esquivando temas programáticos cruciais como o dereito a decidir para decidilo todo, a socialización da banca ou a auditoría da débeda. Non se pode plantexar un cambio político fondo en Galiza sen acudir á raíz dos problemas, sen dotar de contido ao discurso e a práctica. Fiouse a estratexia de campaña a un discurso autorreferencial enchido de marketing que non trataba ás maiorías sociais como suxeitos axentes senón coma espectadores pasivos dunha política de notábeis. Faltou audacia, desbordamento, imaxinación, sobrou rutina, acomodamento, considerar que xa estaba o traballo feito. Isto non quita para recoñecer o esforzo, sacrificio e compromiso de centos de militantes, con adscrición partidaria ou sen ela, que puxeron o obxectivo común por enriba das siglas e identidades. Sen o seu traballo, moitas veces gris, os resultados serían inferiores.

Ademais, os bandazos tácticos con respecto ao PsdG, ofrecéndolle un fronte común xunto co BNG, contribuíron a difuminar o campo do cambio, relexitimando a unha forza política coa que se está en disputa e a que toca subalternizar e non darlle folgos. Os meses de lexislatura tampouco contribuíron a mellorar a imaxe de En Marea como forza política con percorrido propio. As expectativas xeradas en torno á consecución dun grupo parlamentario propio apagáronse en canto se confirmou a súa adscrición como subgrupo dentro do conglomerado Podemos, o que repercutiu tamén na súa escasa visibilización e incluso no seu papel periférico á hora das negociacións de investidura e de inserir propostas propias na axenda política das Cortes do Reino.

Coa vista posta nas eleccións galegas do outono, é a hora de reflexionar e debater colectivamente os pasos a dar para incrementar as potencialidades da confluencia e corrixir as súas limitacións. En primeiro lugar, resulta fundamental xerar estruturas territoriais, fornecendo as asembleas das mareas municipais alí onda existan ou creando asembleas comarcais e locais onde non existan. Estas estruturas deberían vertebrase de abaixo a arriba, creando espazos para a participación e a rendición de contas. Nese sentido, resulta tarefa obrigada impulsar a participación na toma de decisións a todos os niveis, dar cauce para que as clases populares decidan democraticamente a metodoloxía e os contidos, cunha auténtica elaboración colectiva do programa e da campaña. Nese sentido, poden ser interesantes as aportacións metodolóxicas xeradas polo espazo Mareas en Común. Cremos que é o momento de xerar experiencias, de unificar e artellar iniciativas que non poden marchar por separado, xa que recollen as enerxías e a creatividade dos procesos municipalistas que agromaron o 25M, de camiñar cara novas formas de autoorganización. Precisamente, o papel das mareas municipais ten que ser superior ao desenvolvido nas últimas campañas, como actores que deben incrementar o seu peso e a súa capacidade de decisión nos órganos de En Marea.

No tecido social, no vencellamento coas mobilizacións, xéranse dinámicas que permiten superar o acomodamento e as inercias do pasado. Porque queda moito camiño que percorrer, e imos facelo xuntas, partidos, actores sociais, colectivos e mareas, aprendendo dos erros sobre a marcha, creando músculo social como único xeito de comezar a gañar o futuro para poder mudalo todo.